Bijna depressieve Kobe

Kobe is steeds minder gemotiveerd, niets kan hem nog boeien. De godganse dag hangt hij voor de televisie, dat is het enige wat hij nog doet als hij thuiskomt. Hij wil niet meer spelen, niet meer lezen, niet meer met de computer spelen, alleen nog lamlendig voor de TV liggen, is wat hij wil. Naar de scouts of de schaakclub wil hij al een hele poos niet meer.
Je mag hem ook niet meer aanspreken, een enkele opmerking is hem al teveel, zelfs alleen maar kijken naar hem, kan een uitbarsting veroorzaken. Dan begint hij te roepen en te huilen, krijst hij dat hij koppijn heeft en dat ze hem allemaal met rust moeten laten. Zijn broers kan hij totaal niet meer verdragen, we moeten serieus op onze tong bijten om maar niets verkeerds te zeggen en de sfeer in huis is te snijden. Hij wil alleen maar alleen zijn, zonder lawaai, en slapen...

En dan zegt zijn juf dat 'hij toch zo'n gemakkelijk kind is dat er perfect gelukkig uitziet in de klas' en ze 'kan echt niet begrijpen dat hij thuis zo anders zou zijn'.

Volgens de psychologe die Kobe getest heeft, zou een begeleiding onder de vorm van speltherapie wel heilzaam zijn voor hem. Misschien geraakt hij er zelf wel uit op den duur, maar veel kans ook dat hij naar een echte depressie afglijdt en dan wordt het heel wat moeilijker om hem erbovenop te helpen. Ze stelt voor om deze therapie preventief aan te bieden.
H O M E