Soms gaat iets niet vanzelf...

Eergisteren zijn we nog vlug na de vakantieopvang een blokfluit gaan kopen voor Ewout. Hij heeft die immers nodig voor muzikale opvoeding in het 1ste middelbaar. Superenthousiast vraagt hij me of ik geen partituren heb voor blokfluit. 'Geen partituren!? Man, ik heb alles bewaard van Brotunda in den tijd!'. Dus geef ik hem mijn 30 jaar oude muziekboek toen we door middel van het spelen op een blokfluit de noten leerden. Gedurende twee hele uren heeft hij zitten oefenen (ik kan mij niet herinneren dat hij dit jaar ook maar één kwartier geoefend heeft op zijn saxofoon, dus dat telt!).

Gisterenavond dan, vliegt hij meteen naar boven om opnieuw te gaan spelen. Vijf minuten later ga ik naar boven en vind hem in de kamer op zijn stoel, met de tranen in zijn ogen omdat de lage re niet lukt. Het piept en fluit langs alle kanten, maar van een lage re is geen sprake; er is altijd wel ergens een gaatje dat niet goed afgesloten is door één van zijn vingers. 'Maar Ewout toch, waarom probeer jij in godsnaam al de lage re?' 'Omdat ik, na de hoge do en re, de si, la, sol en fa al aan de lage mi zat gisteren, maar het lukt helemaal niet en ik ga het ook nooit kunnen!'.

Waarom willen mijn kinderen altijd alles van den eerste keer kunnen? Waarom zien ze niet in dat oefenen een deel is van het proces om iets te leren?
Hèwel, gewoon, omdat alles al altijd van den eerste keer is gelukt, daarom! En eigenlijk zelfs nu met de blokfluit is dit zo. Want aan de hand van het blaadje dat in het blokfluitzakje zat, waarop de vingerzetting stond, is hij eergisteren begonnen fluiten en na twee uur zat hij al meer dan halverwege in het boek waar ik in mijn 1ste jaar notenleer iets meer dan een half jaar voor nodig heb gehad. Waarom zou je dan oefenen, hé?
H O M E