Zoals elk jaar in september: een nieuwe start

Het nieuwe schooljaar is inderdaad weer gestart. Elk in een nieuwe klas, met een nieuwe leerkracht, met uitzondering van onze oudste zoon in het Sudburysysteem die niet echt in een klas zit, maar met alle leeftijden samen en geen leraren heeft, maar begeleiders.

Ewout is inderdaad op Sudbury gebleven na zijn eerste positieve jaar daar (vergeleken met het jaar ervoor kon het ook niet slechter...). Hij gaat heel graag en wou dan ook dat de zomer niet zo lang zou duren. Opnieuw vertrekt hij elke ochtend zo vroeg mogelijk naar school en blijft er tot sluitingsuur (ze hebben daar namelijk glijdende uren, je kunt dus zowel later toekomen als vroeger vertrekken). Hij heeft zichzelf wel een doel gesteld: hij wil per sé naar de universiteit kunnen later om er wetenschappen te studeren en beseft dus dat hij niet zonder diploma zal kunnen. Daarom wou hij dit jaar het getuigschrift van de eerste graad van het secundair onderwijs behalen via de examencommissie. Dat impliceert wel dat hij zélf zijn cursussen zal moeten bijeenrapen, zélf zal moeten studeren, zélf zal moeten uitzoeken wanneer en waar deze examens doorgaan. Maar dat is dan ook net het systeem dat Sudbury is: zelf initiatief nemen en zelf verantwoordelijk zijn voor je eigen leren. We zullen zien.

Kobe gaat nu naar zijn laatste jaar basisonderwijs, het 6de leerjaar dus, bij de oudsten van de school. Hij zit bij een streng ogende leraar, maar blijkbaar valt het wel mee in de klas. Het is een leraar die er al meer dan dertig jaar lesgeeft en die de kinderen heel goed wil voorbereiden op de humaniora. Al bij al leek het mij wel in orde, na de info-avond deze week. Kobe zag er heel erg naar uit, vooral om bij de oudste van de school te behoren - hij was ervan overtuigd dat je dan respect kreeg van alle jongere kinderen. Alleen is hij bij dit laatste wel wat teleurgesteld: al in de eerste week waren er kinderen van het 5de die hem de weg versperren en hem aanstoten en duwen. Daar heeft hij het heel lastig mee: 'Gaat dat dan nooit ophouden? Wanneer ben ik oud of groot genoeg om niet meer lastiggevallen te worden, om gewoon gerespecteerd te worden voor wie ik ben?'. Gelukkig kan hij dit nog steeds kwijt aan de psychologe waar hij voorlopig weer wekelijks gaat.

Daan start in het 4de leerjaar, maar heeft een apart traject voor wiskunde. De uren van rekenen vallen voor 4de en 5de leerjaar samen, zodat hij telkens uit de klas kan, naar het 5de. Hij vindt dit super, maar heeft het er anderzijds wel lastig mee. Hij moet alleen door een gang, naar een andere verdieping, voorbij een aantal klassen en door een andere klas naar de klas van het 5de. Het feit dat hij door de parallelklas van het 5de moet, is voor hem vervelend want hij heeft het gevoel dat iedereen naar hem kijkt. Hij vertelde ons ook na de eerste keer dat hij na 20 minuten a klaar was met de oefeningen, dat hij toen vele opmerkingen kreeg van andere kinderen uit het 5de zoals 'Ben jij nu al klaar?' en dat hij daarna terug werd gestuurd naar het 4de omdat zijn werk erop zat. Maar daar heeft hij dan nog een halfuur moeten niksen terwijl zijn klasgenoten rekenen kregen van het 4de leerjaar. Dat is uiteraard niet de bedoeling! Hiervoor hebben we ondertussen al een eerste afspraak gemaakt om dit systeem te evalueren en binnen vijf weken volgt dan zeker een verslag!

En Noor is dus gewoon doorgeschoven naar het 3de kleuterklasje. De info-avond heb ik gemist - die was tegelijkertijd met die van het 6de leerjaar - maar ik heb er nog alle vertrouwen in dat het met haar wel goed komt dit jaar. Ze is heel nieuwsgierig en vooral trots dat ze nu ook op de school van haar broers zit (de twee jongste kleuterklassen waren op een aparte afdeling). Voor mij alvast een gemak: ik moet geen twee plaatsen meer bedienen en dat scheelt alweer een klein halfuur 's morgens en 's avonds. Ze wordt groot, dat voel je in alles wat ze doet: zelf de douchekraan opendraaien, zich wassen en zich afdrogen, haar kammen, tanden poetsen, volledig zelf aankleden, volledig zelf boterhammen smeren, ook die voor school, zelf willen fietsen, playstation spelen, computerspelletjes spelen, mee naar de klimclub, viool gaan leren, enzovoort... Het kleuterachtige is weg en komt bij ons niet meer terug!
H O M E