En opnieuw een nieuw schooljaar
Inderdaad, het klassieke blogje na een week opstart van het nieuwe schooljaar.
'Hoe gaat het met de kinderen op school?', vraagt iedereen mij na deze eerste week. En dan weet ik eigenlijk niet goed wat te antwoorden. Lieg ik een beetje en zeg ik gewoon 'Goed, hoor, ze zijn goed gestart', of ga ik mijn buikgevoel laten spreken en vertel ik wat er nu al op mijn lever ligt? In de praktijk wordt dat dus nr.1 voor directe gesprekken en nr.2 voor dit schrijfsel op de blog.
Dus ja, je raadt het al, heel erg goed is het niet meteen verlopen. Laat ons beginnen met Noor, die dit jaar mag leren lezen en schrijven in het eerste leerjaar. Een mijlpaal voor vele kinderen, alleen niet voor kinderen die al langer op hun honger zitten en nu ongelooflijk hoge verwachtingen hebben van dit schooljaar. Verwachtingen die al meteen de kop worden ingedrukt op de eerste dag: 'We hebben vandaag alleen maar het woordje RIK geleerd! R I K! Dat kon ik al!' Ja, daar gaat het eerste gesprek, dat ze wat meer geduld zal moeten hebben, dat andere kindjes dit nog niet konden, dat iedereen nog nieuwe dingen moet leren, dat het voor haar wel spannender zal worden binnen een paar dagen, weken,... Gelukkig was er de tweede dag sportdag waar ze heel enthousiast terug naar huis kwam, met de mededeling 'dat we morgen nu wel zouden rekenen en sommen gaan maken'. Zucht... 'Neen, hoor, meisje, eerst gaan ze je leren tellen en hoeveelheden zien en getalbegrip kweken, en dan na een paar dagen (weken?) pas sommetjes tot tien, na een paar maanden pas sommetjes tot twintig,...' Oei, doe ik hier wel goed aan om dit haar te vertellen?
Soit, tot nu toe is ze nog blij, doet ze graag de huiswerkopdrachten en is ze trots dat ze IK in krulletters mag schrijven. Duimen dus!
Maar dan hebben we Kobe die ook een hoofdstuk afgesloten heeft en voor het eerst naar de middelbare school gaat. Dezelfde school als waar Ewout is gecrasht destijds, dezelfde richting, ook Latijn dus. En hoe we dachten dat dit nu wél zou lukken omdat Kobe een ander karakter heeft, veel plichtsbewuster is, veel zorgzamer, veel socialer ook; omdat ikzelf ondertussen al twee jaar verder ben en mijn kinderen coach op gebied van hoogbegaafdheid en anders-zijn en -voelen; omdat de basisschool een strenge, strikte school was met goede voorbereiding op het middelbaar; omdat het hele zesde leerjaar overgaat naar deze secundaire school en hij dus al heel wat vrienden heeft;... Redenen genoeg bedacht vooraf om het dit keer wél te laten slagen. En met veel goede moed dus de eerste week aangevat.
Maar het was buiten de waard gerekend. Dacht ik dit keer toch wel een paar maanden goed te zullen zijn, met een enthousiaste jongen die blij naar school gaat, dan heb ik mij serieus vergist. Na 2 dagen had hij de meeste leerkrachten al door, wist hij alle verhalen ervan, had hij begrepen wie met oogkleppen op lesgeeft, wie onrechtvaardig zou zijn in de klas, wie enkel oog had voor zijn eigen vak en diezelfde passie ook verwacht van de kinderen, wie strikt zou zijn en wie iets losser. Oh, geen probleem, dit kan hij goed gebruiken om te relativeren en realistisch te blijven, denk je dan.
Maar mijn hart deed pijn als ik hem woensdagmiddag al met de tranen in zijn ogen zag zitten in de zetel, met horten en stoten vertellen dat de juf van wiskunde verteld had dat ze dit schooljaar helemaal niets zouden bijleren, dat het enkel een herhaling van de basisschool zou zijn, dat er heel misschien iets nieuws te leren zou vallen in het 3de trimester. 'Zal dit nu ook weer zo zijn dat ik weer moet wachten op iets nieuws?' En hoe alle kinderen hetzelfde zijn, hetzelfde denken, hetzelfde gekleed gaan en hij daar niet echt bij wil horen en zichzelf wil zijn, maar dat hij zichzelf daardoor buitenspel zet enzovoort, enzovoort,... Een gesprek van een uur lang drong zich aan.
En hoe Kobe maandagavond thuiskwam, opnieuw met tranende ogen, omdat de juf van Latijn hem een reprimande gegeven heeft en plein public in de klas omdat hij zijn werkbladen niet had ingekleefd in zijn schrift en 'dat ze had horen zeggen in de gangen dat hij Latijn een kutvak vond' - wat hij nooit heeft beweerd - 'maar dat hij daarom nog niet moet tegenwerken in haar klas.' Hopla, alweer werk aan de winkel voor moeder-de-coach. En beiden hebben we er al spijt van dat we zijn hoogbegaafdheid vermeld hebben op zijn fiche, toen met het oog op het krijgen van een goede begeleiding en om een herhaling van het scenario met de oudste te voorkomen. Maar we vrezen dat we bij sommige leraars op onbegrip zijn gestoten.
Loopt het weer fout dit jaar, dan denk ik er niet aan om zoon nr.3 nog eens te laten starten in het gewone secundaire onderwijs, want dan kun je, met zijn karakter, de mislukking nu al op een presenteerblaadje aanbieden. Alternatieven? Die zitten al mooi opgeslagen in het 'wat-als'-mapje in mijn geheugen om ten gepaste tijde te openen.
Oh, BTW, diezelfde zoon nr.3 is nog steeds gelukkig, vindt het super op school, is blij dat Frans eindelijk eens op een manier gegeven wordt waar je iets van bij leert, is tevreden met zijn leerstof wiskunde van het hogere jaar en dat loopt wel goed - voorlopig althans. Ook Ewout gaat zoals de laatste twee jaar, met plezier naar school, maar misschien daarover later eens meer.
H O M E
'Hoe gaat het met de kinderen op school?', vraagt iedereen mij na deze eerste week. En dan weet ik eigenlijk niet goed wat te antwoorden. Lieg ik een beetje en zeg ik gewoon 'Goed, hoor, ze zijn goed gestart', of ga ik mijn buikgevoel laten spreken en vertel ik wat er nu al op mijn lever ligt? In de praktijk wordt dat dus nr.1 voor directe gesprekken en nr.2 voor dit schrijfsel op de blog.
Dus ja, je raadt het al, heel erg goed is het niet meteen verlopen. Laat ons beginnen met Noor, die dit jaar mag leren lezen en schrijven in het eerste leerjaar. Een mijlpaal voor vele kinderen, alleen niet voor kinderen die al langer op hun honger zitten en nu ongelooflijk hoge verwachtingen hebben van dit schooljaar. Verwachtingen die al meteen de kop worden ingedrukt op de eerste dag: 'We hebben vandaag alleen maar het woordje RIK geleerd! R I K! Dat kon ik al!' Ja, daar gaat het eerste gesprek, dat ze wat meer geduld zal moeten hebben, dat andere kindjes dit nog niet konden, dat iedereen nog nieuwe dingen moet leren, dat het voor haar wel spannender zal worden binnen een paar dagen, weken,... Gelukkig was er de tweede dag sportdag waar ze heel enthousiast terug naar huis kwam, met de mededeling 'dat we morgen nu wel zouden rekenen en sommen gaan maken'. Zucht... 'Neen, hoor, meisje, eerst gaan ze je leren tellen en hoeveelheden zien en getalbegrip kweken, en dan na een paar dagen (weken?) pas sommetjes tot tien, na een paar maanden pas sommetjes tot twintig,...' Oei, doe ik hier wel goed aan om dit haar te vertellen?
Soit, tot nu toe is ze nog blij, doet ze graag de huiswerkopdrachten en is ze trots dat ze IK in krulletters mag schrijven. Duimen dus!
Maar dan hebben we Kobe die ook een hoofdstuk afgesloten heeft en voor het eerst naar de middelbare school gaat. Dezelfde school als waar Ewout is gecrasht destijds, dezelfde richting, ook Latijn dus. En hoe we dachten dat dit nu wél zou lukken omdat Kobe een ander karakter heeft, veel plichtsbewuster is, veel zorgzamer, veel socialer ook; omdat ikzelf ondertussen al twee jaar verder ben en mijn kinderen coach op gebied van hoogbegaafdheid en anders-zijn en -voelen; omdat de basisschool een strenge, strikte school was met goede voorbereiding op het middelbaar; omdat het hele zesde leerjaar overgaat naar deze secundaire school en hij dus al heel wat vrienden heeft;... Redenen genoeg bedacht vooraf om het dit keer wél te laten slagen. En met veel goede moed dus de eerste week aangevat.
Maar het was buiten de waard gerekend. Dacht ik dit keer toch wel een paar maanden goed te zullen zijn, met een enthousiaste jongen die blij naar school gaat, dan heb ik mij serieus vergist. Na 2 dagen had hij de meeste leerkrachten al door, wist hij alle verhalen ervan, had hij begrepen wie met oogkleppen op lesgeeft, wie onrechtvaardig zou zijn in de klas, wie enkel oog had voor zijn eigen vak en diezelfde passie ook verwacht van de kinderen, wie strikt zou zijn en wie iets losser. Oh, geen probleem, dit kan hij goed gebruiken om te relativeren en realistisch te blijven, denk je dan.
Maar mijn hart deed pijn als ik hem woensdagmiddag al met de tranen in zijn ogen zag zitten in de zetel, met horten en stoten vertellen dat de juf van wiskunde verteld had dat ze dit schooljaar helemaal niets zouden bijleren, dat het enkel een herhaling van de basisschool zou zijn, dat er heel misschien iets nieuws te leren zou vallen in het 3de trimester. 'Zal dit nu ook weer zo zijn dat ik weer moet wachten op iets nieuws?' En hoe alle kinderen hetzelfde zijn, hetzelfde denken, hetzelfde gekleed gaan en hij daar niet echt bij wil horen en zichzelf wil zijn, maar dat hij zichzelf daardoor buitenspel zet enzovoort, enzovoort,... Een gesprek van een uur lang drong zich aan.
En hoe Kobe maandagavond thuiskwam, opnieuw met tranende ogen, omdat de juf van Latijn hem een reprimande gegeven heeft en plein public in de klas omdat hij zijn werkbladen niet had ingekleefd in zijn schrift en 'dat ze had horen zeggen in de gangen dat hij Latijn een kutvak vond' - wat hij nooit heeft beweerd - 'maar dat hij daarom nog niet moet tegenwerken in haar klas.' Hopla, alweer werk aan de winkel voor moeder-de-coach. En beiden hebben we er al spijt van dat we zijn hoogbegaafdheid vermeld hebben op zijn fiche, toen met het oog op het krijgen van een goede begeleiding en om een herhaling van het scenario met de oudste te voorkomen. Maar we vrezen dat we bij sommige leraars op onbegrip zijn gestoten.
Loopt het weer fout dit jaar, dan denk ik er niet aan om zoon nr.3 nog eens te laten starten in het gewone secundaire onderwijs, want dan kun je, met zijn karakter, de mislukking nu al op een presenteerblaadje aanbieden. Alternatieven? Die zitten al mooi opgeslagen in het 'wat-als'-mapje in mijn geheugen om ten gepaste tijde te openen.
Oh, BTW, diezelfde zoon nr.3 is nog steeds gelukkig, vindt het super op school, is blij dat Frans eindelijk eens op een manier gegeven wordt waar je iets van bij leert, is tevreden met zijn leerstof wiskunde van het hogere jaar en dat loopt wel goed - voorlopig althans. Ook Ewout gaat zoals de laatste twee jaar, met plezier naar school, maar misschien daarover later eens meer.
H O M E
Reacties
Een reactie posten