Zomaar eventjes tussendoor
Waarover zou ik nog eens schrijven? Vertel ik iets over de plusgroep die nu elke week doorgaat op zaterdagvoormiddag of vertel ik iets over onze kinderen, hoe het ermee gaat in school of zo? Of misschien iets over de uitstap met Hoogbloeier naar het Huis van Alijn?
Plusgroep
Vandaag is er even geen plusgroep, het is namelijk vakantie. Ook voor mij eventjes, want het is wel nodig soms. Beeld je je maar eens in: 9 superenthousiaste, superenergieke, superkritische kinderen tussen 9 en 11 jaar samen een hele voormiddag lang iets bijbrengen? Ja, hoor, het lukt me wel. Ik hoor het van de ouders achteraf, dat hun zoon zegt dat hij een Fixie is en bang is dat ik hem niet naar een Growie kan laten groeien (mindset), of er komt er eentje thuis die zegt dat je vanaf nu moet genieten van het kleinste in je leven, en zeker van rozijntjes (mindfulness), of er reageert er eentje op de blog dat dit wel heel duidelijke analytische intelligentie moet zijn op die foto (succesvolle intelligentie Sternberg). Ja, de kinderen hebben een eigen blog met hun plusgroep!
En ja, ze zijn mee met de theoretische achtergrond die ik hen wil meegeven. Uiteindelijk! Want ik trapte net als veel leerkrachten in diezelfde val: ze lijken heel erg ongeïnteresseerd en zich bezig te houden met vanalles en nog wat, behalve luisteren naar mij, maar toch blijken deze kinderen àlles gehoord en begrepen te hebben. Ik hoop dat ik ze een kleine basis kan geven om verder positief en sterk door het leven te gaan.
Kinderen
Ja, mijn vorig logje van begin september hield nogal wat vrees in voor het volgende schooljaar. Al bij al moet ik zeggen dat het uiteindelijk toch wel meevalt. Voor Kobe gaat het met ups en downs. Hij heeft zich aangesloten bij het koor van zijn school samen met zijn vriend en ze zijn al een weekend naar de zee geweest om te repeteren want ze geven dit jaar een aantal concerten samen met die van het orkest. Daar trekt hij zich erg aan op. Hij blijft het lastig hebben met een aantal leerkrachten en hun oogkleppen, maar kan het wel relativeren, al staan zijn ogen wel dikwijls vochtig als ik hem zie thuiskomen van school. Maar het studeren gaat goed - Kobe is ook altijd plichtsbewust geweest en heel ordelijk, dit in tegenstelling tot zijn oudere broer die één en al chaos en onverantwoordelijk was - dus dat scheelt al een slok op de borrel. Hij maakt elke dag zijn huiswerk, studeert als het moet, leert zijn woordjes Latijn op de computer via Provoc en zorgt zelf dat zijn boekentas in orde is. En ook zijn klastitularis zei op het oudercontact dat hij goed bezig was. Dus, mits veel praten over zijn gevoelens én het inzicht in hoogbegaafdheid die hij meekrijgt via de plusgroep, komt dit wel goed, vermoed ik!
Ook Noor voelt zich goed in haar vel. Maar zij is al helemaal mee met Growie. Ze vraagt de meester zelf om moeilijker werk (6 jaar!) en vooral moeilijker huiswerk, want ‘ik wil iets dat moeilijk is zodat ik mij niet kan vervelen’. ‘En dat ringboekje (uit de Maan-Roos-Vis-methode) lees ik niet, want dat is echt veel te makkelijk’, maar ze leest hier wel al twee dagen aan één stuk boekjes uit de vorige Zonnekindjes van haar broers, of ze nu al alle letters kent of niet, ze blijft proberen en vragen als ze het niet begrijpt. En ze gaat dolgraag naar de schaakclub waar ze eindelijk kan leren schaken en met plezier maakt ze haar schaakoefeningen. Het doet echt plezier om haar te zien groeien tot een zelfbewust kind met een stevig fundament.
Huis van Alijn
Woensdagnammiddag zijn we met Hoogbloeier naar het Huis van Alijn geweest in Gent voor een echte lekkerbekkentocht. We kregen een rondleiding door de kamertjes van het vroegere Volksmuseum en bij iedere speciale gebeurtenis in het leven van iemand van 100 jaar geleden kregen we een snoepje uit die tijd en een hele uitleg erbij waarom net die snoepjes toen werden gegeven. Zo gaven mensen vroeger peperkoekenhartjes bij de geboorte van een kind, leerden we waar de term ‘suikerbonen’ vandaan kwam, waarom ‘violettekes’ ook wel ‘penseetjes’ genoemd worden enz.
Het was leuk, maar het had veel beter kunnen zijn. Hoewel ik de museummedewerker had uitgelegd dat het om hoogbegaafde kinderen ging, was dit niet echt doorgedrongen tot de gids zelf. De gids liet zich vangen door het gefriemel van een paar kinderen, energiek weet je wel? Alle kinderen wilden uiteraard ook in elke ruimte eerst alles gezien en gelezen te hebben vooraleer ze wilden luisteren. Enfin, ze luisterden wel, maar de gids dacht van niet en gaf zo dus niet al teveel uitleg - zelfde valkuil als hierboven, zie je? Achteraf zei ze dan: 'Ik had het gevoel dat ze meer uitdaging nodig hadden, maar het lukte niet om dat te geven, terwijl ik eigenlijk wel veel meer had kunnen vertellen'. Grrr... jammer, maar helaas, het had zoveel beter kunnen zijn.
H O M E
Plusgroep
Vandaag is er even geen plusgroep, het is namelijk vakantie. Ook voor mij eventjes, want het is wel nodig soms. Beeld je je maar eens in: 9 superenthousiaste, superenergieke, superkritische kinderen tussen 9 en 11 jaar samen een hele voormiddag lang iets bijbrengen? Ja, hoor, het lukt me wel. Ik hoor het van de ouders achteraf, dat hun zoon zegt dat hij een Fixie is en bang is dat ik hem niet naar een Growie kan laten groeien (mindset), of er komt er eentje thuis die zegt dat je vanaf nu moet genieten van het kleinste in je leven, en zeker van rozijntjes (mindfulness), of er reageert er eentje op de blog dat dit wel heel duidelijke analytische intelligentie moet zijn op die foto (succesvolle intelligentie Sternberg). Ja, de kinderen hebben een eigen blog met hun plusgroep!
En ja, ze zijn mee met de theoretische achtergrond die ik hen wil meegeven. Uiteindelijk! Want ik trapte net als veel leerkrachten in diezelfde val: ze lijken heel erg ongeïnteresseerd en zich bezig te houden met vanalles en nog wat, behalve luisteren naar mij, maar toch blijken deze kinderen àlles gehoord en begrepen te hebben. Ik hoop dat ik ze een kleine basis kan geven om verder positief en sterk door het leven te gaan.
Kinderen
Ja, mijn vorig logje van begin september hield nogal wat vrees in voor het volgende schooljaar. Al bij al moet ik zeggen dat het uiteindelijk toch wel meevalt. Voor Kobe gaat het met ups en downs. Hij heeft zich aangesloten bij het koor van zijn school samen met zijn vriend en ze zijn al een weekend naar de zee geweest om te repeteren want ze geven dit jaar een aantal concerten samen met die van het orkest. Daar trekt hij zich erg aan op. Hij blijft het lastig hebben met een aantal leerkrachten en hun oogkleppen, maar kan het wel relativeren, al staan zijn ogen wel dikwijls vochtig als ik hem zie thuiskomen van school. Maar het studeren gaat goed - Kobe is ook altijd plichtsbewust geweest en heel ordelijk, dit in tegenstelling tot zijn oudere broer die één en al chaos en onverantwoordelijk was - dus dat scheelt al een slok op de borrel. Hij maakt elke dag zijn huiswerk, studeert als het moet, leert zijn woordjes Latijn op de computer via Provoc en zorgt zelf dat zijn boekentas in orde is. En ook zijn klastitularis zei op het oudercontact dat hij goed bezig was. Dus, mits veel praten over zijn gevoelens én het inzicht in hoogbegaafdheid die hij meekrijgt via de plusgroep, komt dit wel goed, vermoed ik!
Ook Noor voelt zich goed in haar vel. Maar zij is al helemaal mee met Growie. Ze vraagt de meester zelf om moeilijker werk (6 jaar!) en vooral moeilijker huiswerk, want ‘ik wil iets dat moeilijk is zodat ik mij niet kan vervelen’. ‘En dat ringboekje (uit de Maan-Roos-Vis-methode) lees ik niet, want dat is echt veel te makkelijk’, maar ze leest hier wel al twee dagen aan één stuk boekjes uit de vorige Zonnekindjes van haar broers, of ze nu al alle letters kent of niet, ze blijft proberen en vragen als ze het niet begrijpt. En ze gaat dolgraag naar de schaakclub waar ze eindelijk kan leren schaken en met plezier maakt ze haar schaakoefeningen. Het doet echt plezier om haar te zien groeien tot een zelfbewust kind met een stevig fundament.
Huis van Alijn
Woensdagnammiddag zijn we met Hoogbloeier naar het Huis van Alijn geweest in Gent voor een echte lekkerbekkentocht. We kregen een rondleiding door de kamertjes van het vroegere Volksmuseum en bij iedere speciale gebeurtenis in het leven van iemand van 100 jaar geleden kregen we een snoepje uit die tijd en een hele uitleg erbij waarom net die snoepjes toen werden gegeven. Zo gaven mensen vroeger peperkoekenhartjes bij de geboorte van een kind, leerden we waar de term ‘suikerbonen’ vandaan kwam, waarom ‘violettekes’ ook wel ‘penseetjes’ genoemd worden enz.
Het was leuk, maar het had veel beter kunnen zijn. Hoewel ik de museummedewerker had uitgelegd dat het om hoogbegaafde kinderen ging, was dit niet echt doorgedrongen tot de gids zelf. De gids liet zich vangen door het gefriemel van een paar kinderen, energiek weet je wel? Alle kinderen wilden uiteraard ook in elke ruimte eerst alles gezien en gelezen te hebben vooraleer ze wilden luisteren. Enfin, ze luisterden wel, maar de gids dacht van niet en gaf zo dus niet al teveel uitleg - zelfde valkuil als hierboven, zie je? Achteraf zei ze dan: 'Ik had het gevoel dat ze meer uitdaging nodig hadden, maar het lukte niet om dat te geven, terwijl ik eigenlijk wel veel meer had kunnen vertellen'. Grrr... jammer, maar helaas, het had zoveel beter kunnen zijn.
H O M E
Reacties
Een reactie posten