Na de Kerstvakantie
De vakantie heeft Kobe heel veel deugd gedaan. Hij speelde weer, was weer optimistisch, leuk en spontaan en klaagde geen moment. Maar na drie dagen school is hiervan al niks meer te merken en is zijn reactie alweer hetzelfde als voor de Kerstvakantie. Maandag al begon het met 'turnen en Frans' op de vraag wat hij die dag had gedaan in school, dinsdag wou hij alweer niets meer doen, alleen maar TV-kijken en gisteren zat het er alweer op. Hij riep tegen iedereen, dat ze moeten zwijgen, dat er geen lawaai mag zijn want dat hij koppijn heeft...
Ondertussen heb ik contact opgenomen met een psychologe van Harmonia in Gentbrugge die heel wat ervaring heeft, ook op gebied van hoogbegaafdheid. Er komt een eerste gesprek met Kobe en ons op zaterdag 19 januari om de situatie beter te kunnen schetsen. Kobe mocht hierbij aanwezig zijn zodat ze ook met hem kon praten, maar het hoefde niet persé voor haar. Ik ga hem wel meenemen zodat hij zich de week erop meer op zijn gemak voelt bij het uitvoeren van de test, maar ik weet nog niet goed hoe ik over bepaalde dingen kan praten als hij erbij is, wat niet voor zijn oren bestemd is, als je begrijpt wat ik bedoel...
De week erop al op zaterdag 26 januari zou een IQ-test worden afgenomen. Ik hoop maar dat hij deze test niet al te zeer als schools opvat, zodat hij niet al meteen problemen krijgt door zijn faalangst en perfectionisme. Maar de psychologe is ervan op de hoogte en zal de test in die zin goed begeleiden als ze ziet dat hij er problemen mee heeft. Ik hoop dat uit de resultaten oplossingen kunnen gegeven worden voor Kobe. Ik zit er helemaal niet mee in, mocht blijken dat hij toch niet hoogbegaafd zou zijn, al zijn wij zelf er nog wel van overtuigd doordat wij kunnen vergelijken met de anderen. Vooral in de Kerstvakantie werd dit voor ons toch weer duidelijk als je ziet hoe vlug hij bepaalde denkspelletjes (RushHour, schaken, Gridworks,...) beet heeft en er bv. 2 uur aan één stuk mee doorgaat totdat hij reeds de helft van de opdrachten heeft uitgevoerd.
Ik weet ook niet of er ondertussen al contact geweest is tussen juf G. en Mieke Van Kerckhove? Ik hoop dat eerst en vooral zijn juf het een beetje ziet zitten om te differentiëren en ten tweede, dat Kobe hierdoor gekitteld wordt. Want zoals het nu is, heb ik echt geen zin om hem nog de rest van het jaar zo ongelukkig te zien lopen.
Verder raak ik een beetje in paniek door een reactie van mijn moeder. Daan is daar een drietal dagen gaan logeren, zonder zijn broers of zus deze keer. Zij zei me dat hij enorm veranderd was t.o.v. het einde van vorig schooljaar. Hij was nu de gemakkelijkste jongen die er was, alles was goed of je nu met hem speelde of niet, je moest hem geen twee keer vragen om mee te gaan naar de bakker of zijn kleren zelf aan te doen, enz.
Maar wat mij schrik aanjaagt - en ik had dit vermoeden ook al langer - is dat ze mij zei dat hij zich zeker zal gaan vervelen in het eerste leerjaar, zelfs als hij in september al een jaartje voor zal zitten. (Mijn ma heeft jaren in het eerste, tweede en op het laatst derde leerjaar gestaan, dus ze weet wel iets van de leerstof die er gegeven wordt). Hij maakt nu al sommetjes zoals '5 + 4 + 1 = 10' en '8 + 8 = 16' en maal '2 x 3 = 6'. Het herkent aantallen, zoals bv. zes stuks van iets bij elkaar en onmiddellijk zien dat het er zes zijn. Hij leest getallen tot onder de 100, al wisselt hij soms nog eens 58 voor 85 bv. Ondertussen kent hij al meer dan de helft van de letters en herkent bv. het woordje 'ik' en delen van zijn naam in teksten. Constant is hij bezig met letters schrijven en vraagt mij dan wat hij geschreven heeft. Ze zei 'als hij nog zo een halfjaar door gaat, kan hij lezen'. Ze vertelde me ook dat hij vermoedelijk nog straffer is dan zijn broers, wat ook mijn vermoeden al was.
Ik zal dan ook voorstellen om ook Daan te laten testen zodat we tenminste hierover al wat zekerheid hebben.
Ik maak mij vooral ongerust naar de school toe. In hoeverre is men bereid hiervoor te gaan investeren, niet financieel (ook wel) maar vooral voor de leerkrachten. In hoeverre zijn de leerkrachten bereid om hier meer over te lezen, meer begrip te kunnen tonen en vooral te leren hoe er met die kinderen moet worden omgegaan en hoe de leerstof moet worden aangepast? Als het nu al moeilijk is voor juf G., wat dan met de volgende die eraan komt, Daan? Wat met de andere leerkrachten? Staan zij hiervoor open en is men echt bereid om een andere manier van les te gaan geven die uiteindelijk zeer persoonlijk is voor dit kind alleen? Ik heb gewoon schrik en heb vooral geen zin om telkens opnieuw te gaan moeten 'vechten' om iets gedaan te krijgen en heb ook geen zin om straks te gaan horen 'ze is daar weer...'.
H O M E
Ondertussen heb ik contact opgenomen met een psychologe van Harmonia in Gentbrugge die heel wat ervaring heeft, ook op gebied van hoogbegaafdheid. Er komt een eerste gesprek met Kobe en ons op zaterdag 19 januari om de situatie beter te kunnen schetsen. Kobe mocht hierbij aanwezig zijn zodat ze ook met hem kon praten, maar het hoefde niet persé voor haar. Ik ga hem wel meenemen zodat hij zich de week erop meer op zijn gemak voelt bij het uitvoeren van de test, maar ik weet nog niet goed hoe ik over bepaalde dingen kan praten als hij erbij is, wat niet voor zijn oren bestemd is, als je begrijpt wat ik bedoel...
De week erop al op zaterdag 26 januari zou een IQ-test worden afgenomen. Ik hoop maar dat hij deze test niet al te zeer als schools opvat, zodat hij niet al meteen problemen krijgt door zijn faalangst en perfectionisme. Maar de psychologe is ervan op de hoogte en zal de test in die zin goed begeleiden als ze ziet dat hij er problemen mee heeft. Ik hoop dat uit de resultaten oplossingen kunnen gegeven worden voor Kobe. Ik zit er helemaal niet mee in, mocht blijken dat hij toch niet hoogbegaafd zou zijn, al zijn wij zelf er nog wel van overtuigd doordat wij kunnen vergelijken met de anderen. Vooral in de Kerstvakantie werd dit voor ons toch weer duidelijk als je ziet hoe vlug hij bepaalde denkspelletjes (RushHour, schaken, Gridworks,...) beet heeft en er bv. 2 uur aan één stuk mee doorgaat totdat hij reeds de helft van de opdrachten heeft uitgevoerd.
Ik weet ook niet of er ondertussen al contact geweest is tussen juf G. en Mieke Van Kerckhove? Ik hoop dat eerst en vooral zijn juf het een beetje ziet zitten om te differentiëren en ten tweede, dat Kobe hierdoor gekitteld wordt. Want zoals het nu is, heb ik echt geen zin om hem nog de rest van het jaar zo ongelukkig te zien lopen.
Verder raak ik een beetje in paniek door een reactie van mijn moeder. Daan is daar een drietal dagen gaan logeren, zonder zijn broers of zus deze keer. Zij zei me dat hij enorm veranderd was t.o.v. het einde van vorig schooljaar. Hij was nu de gemakkelijkste jongen die er was, alles was goed of je nu met hem speelde of niet, je moest hem geen twee keer vragen om mee te gaan naar de bakker of zijn kleren zelf aan te doen, enz.
Maar wat mij schrik aanjaagt - en ik had dit vermoeden ook al langer - is dat ze mij zei dat hij zich zeker zal gaan vervelen in het eerste leerjaar, zelfs als hij in september al een jaartje voor zal zitten. (Mijn ma heeft jaren in het eerste, tweede en op het laatst derde leerjaar gestaan, dus ze weet wel iets van de leerstof die er gegeven wordt). Hij maakt nu al sommetjes zoals '5 + 4 + 1 = 10' en '8 + 8 = 16' en maal '2 x 3 = 6'. Het herkent aantallen, zoals bv. zes stuks van iets bij elkaar en onmiddellijk zien dat het er zes zijn. Hij leest getallen tot onder de 100, al wisselt hij soms nog eens 58 voor 85 bv. Ondertussen kent hij al meer dan de helft van de letters en herkent bv. het woordje 'ik' en delen van zijn naam in teksten. Constant is hij bezig met letters schrijven en vraagt mij dan wat hij geschreven heeft. Ze zei 'als hij nog zo een halfjaar door gaat, kan hij lezen'. Ze vertelde me ook dat hij vermoedelijk nog straffer is dan zijn broers, wat ook mijn vermoeden al was.
Ik zal dan ook voorstellen om ook Daan te laten testen zodat we tenminste hierover al wat zekerheid hebben.
Ik maak mij vooral ongerust naar de school toe. In hoeverre is men bereid hiervoor te gaan investeren, niet financieel (ook wel) maar vooral voor de leerkrachten. In hoeverre zijn de leerkrachten bereid om hier meer over te lezen, meer begrip te kunnen tonen en vooral te leren hoe er met die kinderen moet worden omgegaan en hoe de leerstof moet worden aangepast? Als het nu al moeilijk is voor juf G., wat dan met de volgende die eraan komt, Daan? Wat met de andere leerkrachten? Staan zij hiervoor open en is men echt bereid om een andere manier van les te gaan geven die uiteindelijk zeer persoonlijk is voor dit kind alleen? Ik heb gewoon schrik en heb vooral geen zin om telkens opnieuw te gaan moeten 'vechten' om iets gedaan te krijgen en heb ook geen zin om straks te gaan horen 'ze is daar weer...'.
H O M E
Reacties
Een reactie posten