Vermoedens omtrent Noor
Vanmorgen heb ik een deugddoend gesprek gehad met de directrice over de zorgen die ik heb omtrent Kobe en co.
Zij heeft mij inderdaad gezegd dat volgende donderdag Mieke Van Kerckhove een aantal materialen komt aanbieden aan juf G. en dat zijzelf erbij zou zijn. Ze zouden zo vlug mogelijk starten met dit materiaal en hopen dat Kobe een klik maakt, liefst zo vlug mogelijk.
Ik heb de directrice ook verteld over Daan, maar ook over Noor. Zij is nu net een week in de peutertuin en ik krijg van elke begeleidster alleen maar positieve reacties over haar (was in de crèche ook al zo eigenlijk). Ze blijkt dus veel meer te begrijpen dan de gemiddelde peuter van 1,5 jaar, kan zich heel goed bezighouden met speelgoed, heeft schone manieren om te eten en drinken, praat al wat en maakt vooral duidelijk wat ze wel en niet wil. Gisteren wou de begeleidster met de oudste peuters gaan kleuren en Noor kwam erbij zitten en begon gewoon mee te doen, met de juiste houding voor potloden en zo (voor ons is dit niet nieuw, dit doet ze al langer, maar blijkbaar viel dit enorm op in de peutertuin). Allez, ik hou mijn hart al vast...
Ik was alleszins al blij dat de directrice heel wat begrip had voor ons en dat zij het ook niet vanzelfsprekend vindt, zo'n kinderen die rapper zijn dan wat normaal zou zijn. De meeste mensen die ik nu ken met kinderen die hoogbegaafd zijn, hebben er eentje in hun gezin. Die problemen die daarrond ontstaan, zijn voor hen al moeilijk om te dragen, laat staan voor 3 (4?). Ik wil niet gans hun schoolperiode er achter moeten zitten, als het voor de een in orde is gekomen, begint de andere opnieuw met zijn specifieke problemen. 't Is vooral daar dat ik schrik voor heb, ik ben geen moment meer op mijn gemak of kan zeggen, oef, hij is er, nu zal het wel vanzelf gaan.
H O M E
Zij heeft mij inderdaad gezegd dat volgende donderdag Mieke Van Kerckhove een aantal materialen komt aanbieden aan juf G. en dat zijzelf erbij zou zijn. Ze zouden zo vlug mogelijk starten met dit materiaal en hopen dat Kobe een klik maakt, liefst zo vlug mogelijk.
Ik heb de directrice ook verteld over Daan, maar ook over Noor. Zij is nu net een week in de peutertuin en ik krijg van elke begeleidster alleen maar positieve reacties over haar (was in de crèche ook al zo eigenlijk). Ze blijkt dus veel meer te begrijpen dan de gemiddelde peuter van 1,5 jaar, kan zich heel goed bezighouden met speelgoed, heeft schone manieren om te eten en drinken, praat al wat en maakt vooral duidelijk wat ze wel en niet wil. Gisteren wou de begeleidster met de oudste peuters gaan kleuren en Noor kwam erbij zitten en begon gewoon mee te doen, met de juiste houding voor potloden en zo (voor ons is dit niet nieuw, dit doet ze al langer, maar blijkbaar viel dit enorm op in de peutertuin). Allez, ik hou mijn hart al vast...
Ik was alleszins al blij dat de directrice heel wat begrip had voor ons en dat zij het ook niet vanzelfsprekend vindt, zo'n kinderen die rapper zijn dan wat normaal zou zijn. De meeste mensen die ik nu ken met kinderen die hoogbegaafd zijn, hebben er eentje in hun gezin. Die problemen die daarrond ontstaan, zijn voor hen al moeilijk om te dragen, laat staan voor 3 (4?). Ik wil niet gans hun schoolperiode er achter moeten zitten, als het voor de een in orde is gekomen, begint de andere opnieuw met zijn specifieke problemen. 't Is vooral daar dat ik schrik voor heb, ik ben geen moment meer op mijn gemak of kan zeggen, oef, hij is er, nu zal het wel vanzelf gaan.
H O M E
Reacties
Een reactie posten