Loopbaanbegeleiding
Het is een feit: ik stop met werken. Voorlopig althans, tot ik weet wat ik echt wil. Want nu weet ik alleen wat ik niet meer wil.
Ik werk momenteel als ingenieur-architect samen met mijn collega-architect in ons eigen bureau. We vormen al sinds ongeveer 2000 een team en hebben projecten in de particuliere woningbouw met de nadruk op verbouwingen van stadsrijwoningen. De laatste twee jaar krijgen we steeds meer werk waardoor we al maanden ons botten uit ons lijf werken om alle klanten gerust te kunnen stellen. Steeds weer vraag ik haar om te minderen met het aanvaarden van werk of om op zijn minst kleinere opdrachten af te weren wegens te arbeidsintensief en te weinig lucratief. Maar mijn collega durft het risico niet meteen aan om iemand te aanvaarden vanwege de hoge loonkosten. Uiteindelijk vroeg ik om zelf te minderen met werken omdat ik het niet meer kan bolwerken: privé en werk kan ik niet meer combineren op de manier zoals we bezig waren (5 werkdagen van 8.45h tot 18.00h en minstens één, meestal tweemaal op de week 's avonds naar een klant van 20.30h tot 23.00h).
Vanaf april ben ik dan de vrijdag thuisgebleven, waar mijn collega akkoord mee ging op voorwaarde dat ik wel bereikbaar bleef (voor als er iets dringends zou tussenkomen). Het waren leuke vrijdagen: de eerste drie heb ik de hele dag geslapen, de volgende twee weken was het Paasvakantie en waren de kinderen thuis, de volgende vrijdag ben ik ziek geworden en was ik de week erop nog niet genezen, enz... Ik heb dus eigenlijk nog niet veel kunnen genieten van mijn 'vrije' dagen.
Het verlof in de grote vakantie is ook niet gegaan zoals ik het wou. Normaal wil ik drie aaneengesloten weken om er eens volledig uit te kunnen zijn, maar mijn collega wou niet dat onze architect-assistent een volledige week alleen zat op de bureau en dus kon ik maar twee weken aaneensluitend nemen, waardoor ik een derde week in augustus apart moest nemen, wetende dat ik in die week sowieso toch nog twee namiddagen naar een pas opgestarte werf moest. Kwam er dan ook nog eens bij dat mijn kuisvrouw haar verlof op een totaal ander moment wou als ik, dus was ze bij ons tijdens mijn verlof (geen vrijheid in je eigen huis) en als ik ze nodig had omdat ik aan het werken was, dan ging zij net in congé. Dus bye bye schoon verlof. Na deze periode liep ik nog steeds constant doodmoe en had nooit het gevoel dat ik genot heb gehad van mijn verlof. Steeds zat het werk in mijne kop. In augustus heeft mijn collega mij dan ook dikwijls voor voldongen feiten gezet door regelmatig twee klanten op dezelfde avond te zetten waardoor ze de dag zelf nog aan mij vroeg van 'Kun jij niet gaan deze avond? Ik kan zelf niet'. Ik voelde mij hier niet goed bij, maar, zoals ik steeds doe of toch zeer veel, deed ik het om de lieve vree te bewaren.
In september veranderden dan alle naschoolse activiteiten van de kinderen waardoor heel mijn schema moest aangepast worden. Daarom zou ik voortaan niet meer de ganse vrijdag zou thuisblijven, maar die uren verspreiden over drie namiddagen wanneer de activiteiten van de kinderen plaatsvinden. Van dan af werkte ik dus maandag, donderdag en vrijdag van 8.45h tot 12.45h en dinsdag en woensdag nog steeds tot 18.00h. Zelf wou ik ook maar één avond per week meer voor mijn rekening nemen omdat het te belastend is. Ik voelde aan dat mijn collega hier niet echt mee gediend was, maar ze ging akkoord.
En dan begin ik te cijferen. Hoeveel hou ik hier nu eigenlijk van over met alle kosten afgetrokken (naschoolse opvang, vakantieopvang, bedrag voor kuisvrouw per maand aan mijn collega, minder loon wegens minder gepresteerde uren). Hoeveel verdien ik nu eigenlijk echt? En ik kom tot de conclusie dat ik gewoon voor de zotten aan het werken ben. Dat we er na al die jaren eigenlijk niet echt op vooruit zijn gegaan, integendeel.
Dat is dus de aanleiding. Maar als ik verder kijk, dan zijn er nog andere oorzaken te vinden. Het werk op zich heb ik vroeger altijd graag gedaan. Ik hou ervan om ontwerpen technisch uit te werken, uitvoeringsplannen te maken, stabiliteitsplannen tekenen, opleiding volgen aan de universiteit om mee te zijn met energiebewust ontwerpen, enz... Maar in sé blijft het werk steeds weer hetzelfde, al is het telkens weer een nieuw project, met een nieuwe bouwheer, nieuwe locatie,... de besognes zijn telkens weer dezelfde. Steeds weer moet je opbotsen tegen al te rigide stedebouwkundige voorschriften die geplukt zijn uit één of andere verkavelingsvergunning van de jaren '60 en ambtenaren die hier niet durven van afwijken. Altijd weer moet je klanten overtuigen van de esthetische, technische, praktische kant van het ontwerp en willen ze dikwijls niet inzien dat het echt wel beter is zo. Altijd weer heb je klanten die er tijdens de afwerkingsfase een kakafonie van maken. Altijd weer moet je werken met (zéér) beperkte budgetten, is er steeds weer die discussie over erelonen, beseffen die mensen niet dat we wel degelijk zeer goede kwaliteit bieden (maar hoe kunnen ze dit ook weten, een mens bouwt over het algemeen maar één keer in zijn leven!). Steeds weer heb je te maken met incompetente aannemers die geen plannen kunnen lezen, die verkeerde dingen uitvoeren of om het zich gemakkelijk te maken hun eigen goesting doen. En dan gaat er iets verkeerd, waar ik eigenlijk niets kan aan doen, maar waar ik wel heel erg mee inzit voor die bouwheer dan. Ik trek het mij ook teveel aan. En die zeldzame keer dat een klant wel meewil, een aannemer wel goed bezig is, wegen niet meer op tegen al deze frustraties.
En dat is er teveel aan: je bent al bezig op het scherp van de snee, je biedt al je beste kwaliteit aan, je geeft je voor meer dan 100%, maar die mensen vinden dat allemaal maar doodnormaal en als er dan ook maar iets fout loopt, dan kan ik er niet meer tegen. Het is mij teveel geworden.
Ik voel ook dat ik vastloop in die job: ik ben goed in het midden (technische fase) van een project, mijn collega is goed in de beginfase (ontwerp en ramingen) en in de eindfase (werf- en budgetcontrole en vooral planning). Eigenlijk vormden wij een aanvullend team. Maar meer en meer wou zij ook dat ik bepaalde projecten ook volledig opvolg van begin tot einde, vermoedelijk omdat er teveel werk is en zij van haar kant al die ontwerpen en werven tesamen ook niet meer aankan. Maar ik doe het niet graag: ik bel al niet graag, dus ook niet naar aannemers of klanten, ik talm dus te lang om iets te doen tijdens de werffase, terwijl ik mijn tijd aan het verprutsen ben en die eigenlijk beter kon besteden aan waar ik wel goed in ben (uitvoeringstekeningen en nadenken over de constructie en de technieken).
Soit, conclusie, het evenwicht tussen mijn werk en mijn gezin is zoek. Ik ben mezelf hierin volledig vergeten en het werk is niet meer bevredigend. Er moet dus verandering komen en ik hoop dit met een loopbaancoaching te kunnen uitzoeken wat de beste (of desnoods zelfs minst slechte) keuze zou kunnen zijn.
Dus trek ik nu de volgende paar weken op maandagvoormiddag naar Leuven, naar iemand die me begeleidt in mijn zoektocht naar wat ik nu eigenlijk wel wil en kan. Want weten wat je niet meer wil, dat lukt aardig, maar wat ik dan wel wil doen, daar heb ik voorlopig nog het raden naar. Maar over een paar weken zal ik het weten (hoop ik toch...)!
H O M E
Ik werk momenteel als ingenieur-architect samen met mijn collega-architect in ons eigen bureau. We vormen al sinds ongeveer 2000 een team en hebben projecten in de particuliere woningbouw met de nadruk op verbouwingen van stadsrijwoningen. De laatste twee jaar krijgen we steeds meer werk waardoor we al maanden ons botten uit ons lijf werken om alle klanten gerust te kunnen stellen. Steeds weer vraag ik haar om te minderen met het aanvaarden van werk of om op zijn minst kleinere opdrachten af te weren wegens te arbeidsintensief en te weinig lucratief. Maar mijn collega durft het risico niet meteen aan om iemand te aanvaarden vanwege de hoge loonkosten. Uiteindelijk vroeg ik om zelf te minderen met werken omdat ik het niet meer kan bolwerken: privé en werk kan ik niet meer combineren op de manier zoals we bezig waren (5 werkdagen van 8.45h tot 18.00h en minstens één, meestal tweemaal op de week 's avonds naar een klant van 20.30h tot 23.00h).
Vanaf april ben ik dan de vrijdag thuisgebleven, waar mijn collega akkoord mee ging op voorwaarde dat ik wel bereikbaar bleef (voor als er iets dringends zou tussenkomen). Het waren leuke vrijdagen: de eerste drie heb ik de hele dag geslapen, de volgende twee weken was het Paasvakantie en waren de kinderen thuis, de volgende vrijdag ben ik ziek geworden en was ik de week erop nog niet genezen, enz... Ik heb dus eigenlijk nog niet veel kunnen genieten van mijn 'vrije' dagen.
Het verlof in de grote vakantie is ook niet gegaan zoals ik het wou. Normaal wil ik drie aaneengesloten weken om er eens volledig uit te kunnen zijn, maar mijn collega wou niet dat onze architect-assistent een volledige week alleen zat op de bureau en dus kon ik maar twee weken aaneensluitend nemen, waardoor ik een derde week in augustus apart moest nemen, wetende dat ik in die week sowieso toch nog twee namiddagen naar een pas opgestarte werf moest. Kwam er dan ook nog eens bij dat mijn kuisvrouw haar verlof op een totaal ander moment wou als ik, dus was ze bij ons tijdens mijn verlof (geen vrijheid in je eigen huis) en als ik ze nodig had omdat ik aan het werken was, dan ging zij net in congé. Dus bye bye schoon verlof. Na deze periode liep ik nog steeds constant doodmoe en had nooit het gevoel dat ik genot heb gehad van mijn verlof. Steeds zat het werk in mijne kop. In augustus heeft mijn collega mij dan ook dikwijls voor voldongen feiten gezet door regelmatig twee klanten op dezelfde avond te zetten waardoor ze de dag zelf nog aan mij vroeg van 'Kun jij niet gaan deze avond? Ik kan zelf niet'. Ik voelde mij hier niet goed bij, maar, zoals ik steeds doe of toch zeer veel, deed ik het om de lieve vree te bewaren.
In september veranderden dan alle naschoolse activiteiten van de kinderen waardoor heel mijn schema moest aangepast worden. Daarom zou ik voortaan niet meer de ganse vrijdag zou thuisblijven, maar die uren verspreiden over drie namiddagen wanneer de activiteiten van de kinderen plaatsvinden. Van dan af werkte ik dus maandag, donderdag en vrijdag van 8.45h tot 12.45h en dinsdag en woensdag nog steeds tot 18.00h. Zelf wou ik ook maar één avond per week meer voor mijn rekening nemen omdat het te belastend is. Ik voelde aan dat mijn collega hier niet echt mee gediend was, maar ze ging akkoord.
En dan begin ik te cijferen. Hoeveel hou ik hier nu eigenlijk van over met alle kosten afgetrokken (naschoolse opvang, vakantieopvang, bedrag voor kuisvrouw per maand aan mijn collega, minder loon wegens minder gepresteerde uren). Hoeveel verdien ik nu eigenlijk echt? En ik kom tot de conclusie dat ik gewoon voor de zotten aan het werken ben. Dat we er na al die jaren eigenlijk niet echt op vooruit zijn gegaan, integendeel.
Dat is dus de aanleiding. Maar als ik verder kijk, dan zijn er nog andere oorzaken te vinden. Het werk op zich heb ik vroeger altijd graag gedaan. Ik hou ervan om ontwerpen technisch uit te werken, uitvoeringsplannen te maken, stabiliteitsplannen tekenen, opleiding volgen aan de universiteit om mee te zijn met energiebewust ontwerpen, enz... Maar in sé blijft het werk steeds weer hetzelfde, al is het telkens weer een nieuw project, met een nieuwe bouwheer, nieuwe locatie,... de besognes zijn telkens weer dezelfde. Steeds weer moet je opbotsen tegen al te rigide stedebouwkundige voorschriften die geplukt zijn uit één of andere verkavelingsvergunning van de jaren '60 en ambtenaren die hier niet durven van afwijken. Altijd weer moet je klanten overtuigen van de esthetische, technische, praktische kant van het ontwerp en willen ze dikwijls niet inzien dat het echt wel beter is zo. Altijd weer heb je klanten die er tijdens de afwerkingsfase een kakafonie van maken. Altijd weer moet je werken met (zéér) beperkte budgetten, is er steeds weer die discussie over erelonen, beseffen die mensen niet dat we wel degelijk zeer goede kwaliteit bieden (maar hoe kunnen ze dit ook weten, een mens bouwt over het algemeen maar één keer in zijn leven!). Steeds weer heb je te maken met incompetente aannemers die geen plannen kunnen lezen, die verkeerde dingen uitvoeren of om het zich gemakkelijk te maken hun eigen goesting doen. En dan gaat er iets verkeerd, waar ik eigenlijk niets kan aan doen, maar waar ik wel heel erg mee inzit voor die bouwheer dan. Ik trek het mij ook teveel aan. En die zeldzame keer dat een klant wel meewil, een aannemer wel goed bezig is, wegen niet meer op tegen al deze frustraties.
En dat is er teveel aan: je bent al bezig op het scherp van de snee, je biedt al je beste kwaliteit aan, je geeft je voor meer dan 100%, maar die mensen vinden dat allemaal maar doodnormaal en als er dan ook maar iets fout loopt, dan kan ik er niet meer tegen. Het is mij teveel geworden.
Ik voel ook dat ik vastloop in die job: ik ben goed in het midden (technische fase) van een project, mijn collega is goed in de beginfase (ontwerp en ramingen) en in de eindfase (werf- en budgetcontrole en vooral planning). Eigenlijk vormden wij een aanvullend team. Maar meer en meer wou zij ook dat ik bepaalde projecten ook volledig opvolg van begin tot einde, vermoedelijk omdat er teveel werk is en zij van haar kant al die ontwerpen en werven tesamen ook niet meer aankan. Maar ik doe het niet graag: ik bel al niet graag, dus ook niet naar aannemers of klanten, ik talm dus te lang om iets te doen tijdens de werffase, terwijl ik mijn tijd aan het verprutsen ben en die eigenlijk beter kon besteden aan waar ik wel goed in ben (uitvoeringstekeningen en nadenken over de constructie en de technieken).
Soit, conclusie, het evenwicht tussen mijn werk en mijn gezin is zoek. Ik ben mezelf hierin volledig vergeten en het werk is niet meer bevredigend. Er moet dus verandering komen en ik hoop dit met een loopbaancoaching te kunnen uitzoeken wat de beste (of desnoods zelfs minst slechte) keuze zou kunnen zijn.
Dus trek ik nu de volgende paar weken op maandagvoormiddag naar Leuven, naar iemand die me begeleidt in mijn zoektocht naar wat ik nu eigenlijk wel wil en kan. Want weten wat je niet meer wil, dat lukt aardig, maar wat ik dan wel wil doen, daar heb ik voorlopig nog het raden naar. Maar over een paar weken zal ik het weten (hoop ik toch...)!
H O M E
Kan ik inkomen dat je dat niet meer ziet zitten zeg. En het is idd makkelijker om te beslissen wat je zeker niet wil, dan om te weten wat je dan wèl wil.
BeantwoordenVerwijderen(ik weet het, ik ben al 8jaar aan het zoeken wat ik nu eigenlijk wil en hoop dat ik nu eindelijk de juiste richting opga)
Het zal op een gegeven moment wel weer beginnen kriebelen, en als je dan weet wat er kriebelt, vind je de job van je leven. En dan ben je weg natuurlijk ;-)
BeantwoordenVerwijderenEen moedige beslissing! En hopelijk vind je daarna de job van je leven!
BeantwoordenVerwijderen