Workshop voor hoogbegaafde volwassenen
Gisteren ben ik naar de tweede (en laatste) dag van die workshop voor hoogbegaafde volwassenen geweest (zie hier en ook hier). Het was weer super eigenlijk. Veel minder emotioneel geladen dan de vorige keer, maar wel even intens. Terwijl het vorige keer voornamelijk om emoties, manier van denken en vooral over gevoelens ging, was het nu iets theoretischer met als thema waarnemen, willen en doen. Aansluitend was er 's namiddags een soort (beperkte uiteraard) analyse van jezelf, waar je in vastloopt en hoe je het zou willen anders zien, wat je hiervoor zou moeten doen, welke acties je zou kunnen ondernemen.
De manier waarop er werd geconverseerd was heel snel, op een hoog niveau qua taalgebruik en met een ander niveau van humor die ik heel erg kon smaken. De beste oneliner van de vorige keer was 'ik heb maar een beperkte capaciteit om flauwekul aan te horen en dat is hoogstens 3 uur per week'. En gisteren zei diezelfde persoon dat, door het ervaren van die eerste dag, zijn capaciteit gestegen was tot toch wel 5 uur per week! Terwijl de theorie door de begeleidster werd voorgedragen, kon er constant worden op ingepikt, werden ervaringen daaromtrent meegedeeld, werd er soms, of eerder dikwijls, afgeweken van het doel, maar toch liet iedereen elkaar uitspreken en werd je totaal niet aangekeken op hetgeen je zei - er werd veeleer instemmend geknikt van 'dat heb ik nu ook, zie!'.
Opnieuw was het zo relaxed en voelde het zo vertrouwd aan dat we van plan zijn om met de groep te blijven afspreken, om af en toe eens bij iemand thuis te eten, een glas wijn te drinken of zo. Want dat gevoel van gelijkgestemdheid, van dezelfde kenmerken te hebben, dat willen we koesteren en niet zomaar verloren laten gaan na die twee volle dagen waar we onze intiemste, en dikwijls pijnlijke gedachten met elkaar hebben gedeeld.
H O M E
De manier waarop er werd geconverseerd was heel snel, op een hoog niveau qua taalgebruik en met een ander niveau van humor die ik heel erg kon smaken. De beste oneliner van de vorige keer was 'ik heb maar een beperkte capaciteit om flauwekul aan te horen en dat is hoogstens 3 uur per week'. En gisteren zei diezelfde persoon dat, door het ervaren van die eerste dag, zijn capaciteit gestegen was tot toch wel 5 uur per week! Terwijl de theorie door de begeleidster werd voorgedragen, kon er constant worden op ingepikt, werden ervaringen daaromtrent meegedeeld, werd er soms, of eerder dikwijls, afgeweken van het doel, maar toch liet iedereen elkaar uitspreken en werd je totaal niet aangekeken op hetgeen je zei - er werd veeleer instemmend geknikt van 'dat heb ik nu ook, zie!'.
Opnieuw was het zo relaxed en voelde het zo vertrouwd aan dat we van plan zijn om met de groep te blijven afspreken, om af en toe eens bij iemand thuis te eten, een glas wijn te drinken of zo. Want dat gevoel van gelijkgestemdheid, van dezelfde kenmerken te hebben, dat willen we koesteren en niet zomaar verloren laten gaan na die twee volle dagen waar we onze intiemste, en dikwijls pijnlijke gedachten met elkaar hebben gedeeld.
H O M E
Nou, 3 uren flauwekul per week vind ik al best veel :)
BeantwoordenVerwijderenIk kan het wel aanhoren hoor, zolang ik er maar niet aan hoef deel te nemen. (zoals schoolpoortconversaties ed)
Het maakt ook wel uit of het drie uur aan een stuk is of drie uur in partjes van vijf of tien minuten, he ;-). En idem: aanhoren kan iets beter (maar ook niet onbeperkt).
BeantwoordenVerwijderen