Een goede start?
Ha, goed nieuws: mijn nieuwe powerbook is vorige week gearriveerd! Ik kon wel niet meteen gaan bloggen wegens nog teveel ander werk dat eerst dringend moest afgewerkt worden na 6 weken computerinactiviteit. Sorry daarvoor, maar vanaf nu wordt het weer iets drukker op deze blog, beloofd!
De vraag die ik momenteel, en waarschijnlijk de meeste ouders nu, van iedereen krijg is 'En... zijn ze goed gestart?' Zoals elk Belgisch (nu toch nog) kind per 1 september naar school gaat, zo ook die van ons, en ja, ze zijn goed gestart, al is de start voor de één al wat beter dan de ander. Raar hoe ik na twee dagen school, vorige week donderdagavond dus, al mijn buik weer kon voelen. Ik ga boudweg voor dit jaar een prognose doen: de oudste twee zullen het dit jaar fantastisch doen, de jongste twee worden probleemgevallen. (Misschien stel ik het wel té zwart-wit en oordeel ik te vlug, dat besef ik zelf wel, maar toch... mijn buikgevoel heeft me nog niet veel in de steek gelaten. Meestal voel ik al iets aan lang voor mijn man het ziet, en nog veel langer vooraleer anderen het beseffen dat er wel iets van aan is. Nu schrijf ik het hier dus neer, dus iedereen kan later oordelen of ik juist zat of niet.)
Ten eerste ons Noor: zij is net 4 jaar geworden in juli en gaat dus nu naar de tweede kleuterklas. Ze zit in een afdeling van de school waar enkel 1ste en 2de kleuters zitten en waar de 2,5-jarigen hen na elke vakantie komen vergezellen. Zij zit dus nu bij de oudsten van haar schooltje. Noor is in de vakantie veel gegroeid, niet alleen letterlijk, maar ook op vlak van cognitieve en sociale ontwikkeling. Ik heb van een paar mensen de vraag gekregen of ze nu naar het 1ste leerjaar moet, ahum... De laatste week van de vakantie vond ze in de kast de letterdoos van Zwijsen, met de maan-roos-vis-methode. In het boekje staan tekeningetjes met eronder de juiste woordjes en zij plaatste de juiste lettercombinaties in een roostertje ernaast. Na een tweetal dagen komt ze mij in de keuken het roostertje (dus zonder figuurtjes) tonen: 'kijk, mama, hier staat OOG, en dat is IK'. Tof... 4 jaar, 2de kleuterklas.
De donderdagavond al, de tweede dag dus, vroeg ze mij op de fiets: 'mama, hoelang moet ik nog naar school?' waarop ik verbaasd vroeg wat ze daarmee bedoelde. 'Ik wil niet meer naar school.' Ik probeer haar duidelijk te maken dat ze er toch vriendinnetjes heeft waarmee ze heel graag speelt, maar hierop antwoordt ze: 'Ja, maar, H. speelt alleen maar spelletjes die ik niet leuk vind en als ik een spelletje wil spelen dat ik leuk vind, dan wil zij niet met mij spelen.' Laten rusten, probeer ik dan objectief te denken, het komt wel goed, maar er knaagt een onbehaaglijk gevoel in mijn buik...
Onze tweede jongste dan, Daan: hij wordt 7 in oktober en gaat nu naar het derde leerjaar. Vorig jaar in december heeft hij een didactische niveau-test gedaan waaruit bleek dat hij de stof van midden derde leerjaar reeds beheerste. Tijdens de vakantieperiode gedroeg hij zich voor zijn doen behoorlijk, wat wil zeggen dat hij niet al te enthousiast was, maar toch geregeld lachte en niet teveel tegenstribbelde. Donderdagavond haalde ik al een donderwolk af van school. 'School is stom.' Een kind hoort toch niet na twee dagen al te mopperen? Hij zou toch blij moeten zijn om zijn vrienden weer te zien? Ook vandaag weerom hetzelfde: 'ik wil mijn huiswerk niet maken, het is veel te makkelijk, het zijn allemaal oefeningen van het 2de leerjaar.' Soit, morgenavond is het info-avond voor zijn klas en dan ga ik de juf meteen een afspraak vragen samen met de zorgcoördinator om hierover opnieuw te gaan praten - ik wou eerst 'bedelen' schrijven, want zo voelt het meestal wel aan.
Eindigen doe ik met positief nieuws, dat blijft dan langer hangen, waardoor het logje niet al te negatief overkomt.
Onze oudste, Ewout dus, is gestart in de gloednieuwe Sudburyschool. Ze zijn er met 10 'studenten', tussen 4 en 18 jaar oud. Hij kan er dus lezen, strips of boeken, spelen, naar het bos gaan en al waar ze maar zin in hebben. Klinkt leuk - en is het ook - maar er wordt op een andere manier geleerd. Zo is hij deze maand de verantwoordelijke voor de klachtencommissie en moet hij elke klacht die binnenkomt (genre: die heeft niet opgeruimd of die heeft geschreeuwd in de gang) onderzoeken. Hij moet getuigen gaan zoeken die gezien hebben wie er laatst met het speelgoed heeft gespeeld of wie gehoord heeft wie er riep in de gang. Deze moet hij bundelen en behandelen voor de commissie met een jury erbij en de hele reutemeteut. Hewel, op die paar dagen tijd is Ewout compleet veranderd: hij is mondiger (gaat het ons nog lastiger maken), zelfstandiger (heeft de verkeerde bus naar school genomen, maar op tijd ingezien en zonder te wenen de bus terug genomen; klein puntje, maar een wereld van verschil met drie maand terug), verantwoordelijker (hij heeft gisteren de stofzuiger genomen en zijn kamer gestofzuigd!) én hij speelt weer (sedert de start van de school heeft hij nog niet voor de computer of playstation gezeten, maar is hij in de playmobil en lego geduikeld). En van de weeromstuit spelen de andere jongens ook weer meer. Hoera!
Onze tweede oudste, ons Kobe, heeft dit jaar een schitterende meester, de meester die ons was aangeraden door de juf van de kangoeroeklas. Ik kom net van de info-avond en heb er heel veel vertrouwen in dat het dit jaar wel goed komt. Een begeesterde meester, die zeer goed weet waar hij mee bezig is en er nog een voortgezette opleiding van 3 jaar heeft bijgedaan rond onderwijstheorieën, die werkt met digitale leerplatforms en er ook zelf ééntje heeft opgezet dat door de kinderen kan gebruikt worden (zo heeft hij zelf de dialogen Frans in mp3-tjes op een site geplaatst of dictees met woordpakketten ingesproken), die spontaan differentieert zowel voor de zwakkere als de sterkere leerling, die veel met groepjes van vier werkt waarin iedereen eens een andere rol toebedeeld krijgt (organisator, materiaalmeester, bemiddelaar, verslaggever), die beseft dat een kind maar een kwartier lang kan geconcentreerd stilzitten en dus af en toe een liedje opzet om te dansen voor twee minuten, ondertussen de ramen opendoet om nieuwe zuurstof binnen te krijgen, die heel veel zelfstandigheid en verantwoordelijkheid eist van de kinderen, maar ze hierin wel heel goed zal begeleiden. Goh, eigenlijk teveel om op te noemen, maar het gaf wel een immens goed gevoel vanbinnen. Dus dat loopt wel los dit jaar.
Fingers crossed...
H O M E
De vraag die ik momenteel, en waarschijnlijk de meeste ouders nu, van iedereen krijg is 'En... zijn ze goed gestart?' Zoals elk Belgisch (nu toch nog) kind per 1 september naar school gaat, zo ook die van ons, en ja, ze zijn goed gestart, al is de start voor de één al wat beter dan de ander. Raar hoe ik na twee dagen school, vorige week donderdagavond dus, al mijn buik weer kon voelen. Ik ga boudweg voor dit jaar een prognose doen: de oudste twee zullen het dit jaar fantastisch doen, de jongste twee worden probleemgevallen. (Misschien stel ik het wel té zwart-wit en oordeel ik te vlug, dat besef ik zelf wel, maar toch... mijn buikgevoel heeft me nog niet veel in de steek gelaten. Meestal voel ik al iets aan lang voor mijn man het ziet, en nog veel langer vooraleer anderen het beseffen dat er wel iets van aan is. Nu schrijf ik het hier dus neer, dus iedereen kan later oordelen of ik juist zat of niet.)
Ten eerste ons Noor: zij is net 4 jaar geworden in juli en gaat dus nu naar de tweede kleuterklas. Ze zit in een afdeling van de school waar enkel 1ste en 2de kleuters zitten en waar de 2,5-jarigen hen na elke vakantie komen vergezellen. Zij zit dus nu bij de oudsten van haar schooltje. Noor is in de vakantie veel gegroeid, niet alleen letterlijk, maar ook op vlak van cognitieve en sociale ontwikkeling. Ik heb van een paar mensen de vraag gekregen of ze nu naar het 1ste leerjaar moet, ahum... De laatste week van de vakantie vond ze in de kast de letterdoos van Zwijsen, met de maan-roos-vis-methode. In het boekje staan tekeningetjes met eronder de juiste woordjes en zij plaatste de juiste lettercombinaties in een roostertje ernaast. Na een tweetal dagen komt ze mij in de keuken het roostertje (dus zonder figuurtjes) tonen: 'kijk, mama, hier staat OOG, en dat is IK'. Tof... 4 jaar, 2de kleuterklas.
De donderdagavond al, de tweede dag dus, vroeg ze mij op de fiets: 'mama, hoelang moet ik nog naar school?' waarop ik verbaasd vroeg wat ze daarmee bedoelde. 'Ik wil niet meer naar school.' Ik probeer haar duidelijk te maken dat ze er toch vriendinnetjes heeft waarmee ze heel graag speelt, maar hierop antwoordt ze: 'Ja, maar, H. speelt alleen maar spelletjes die ik niet leuk vind en als ik een spelletje wil spelen dat ik leuk vind, dan wil zij niet met mij spelen.' Laten rusten, probeer ik dan objectief te denken, het komt wel goed, maar er knaagt een onbehaaglijk gevoel in mijn buik...
Onze tweede jongste dan, Daan: hij wordt 7 in oktober en gaat nu naar het derde leerjaar. Vorig jaar in december heeft hij een didactische niveau-test gedaan waaruit bleek dat hij de stof van midden derde leerjaar reeds beheerste. Tijdens de vakantieperiode gedroeg hij zich voor zijn doen behoorlijk, wat wil zeggen dat hij niet al te enthousiast was, maar toch geregeld lachte en niet teveel tegenstribbelde. Donderdagavond haalde ik al een donderwolk af van school. 'School is stom.' Een kind hoort toch niet na twee dagen al te mopperen? Hij zou toch blij moeten zijn om zijn vrienden weer te zien? Ook vandaag weerom hetzelfde: 'ik wil mijn huiswerk niet maken, het is veel te makkelijk, het zijn allemaal oefeningen van het 2de leerjaar.' Soit, morgenavond is het info-avond voor zijn klas en dan ga ik de juf meteen een afspraak vragen samen met de zorgcoördinator om hierover opnieuw te gaan praten - ik wou eerst 'bedelen' schrijven, want zo voelt het meestal wel aan.
Eindigen doe ik met positief nieuws, dat blijft dan langer hangen, waardoor het logje niet al te negatief overkomt.
Onze oudste, Ewout dus, is gestart in de gloednieuwe Sudburyschool. Ze zijn er met 10 'studenten', tussen 4 en 18 jaar oud. Hij kan er dus lezen, strips of boeken, spelen, naar het bos gaan en al waar ze maar zin in hebben. Klinkt leuk - en is het ook - maar er wordt op een andere manier geleerd. Zo is hij deze maand de verantwoordelijke voor de klachtencommissie en moet hij elke klacht die binnenkomt (genre: die heeft niet opgeruimd of die heeft geschreeuwd in de gang) onderzoeken. Hij moet getuigen gaan zoeken die gezien hebben wie er laatst met het speelgoed heeft gespeeld of wie gehoord heeft wie er riep in de gang. Deze moet hij bundelen en behandelen voor de commissie met een jury erbij en de hele reutemeteut. Hewel, op die paar dagen tijd is Ewout compleet veranderd: hij is mondiger (gaat het ons nog lastiger maken), zelfstandiger (heeft de verkeerde bus naar school genomen, maar op tijd ingezien en zonder te wenen de bus terug genomen; klein puntje, maar een wereld van verschil met drie maand terug), verantwoordelijker (hij heeft gisteren de stofzuiger genomen en zijn kamer gestofzuigd!) én hij speelt weer (sedert de start van de school heeft hij nog niet voor de computer of playstation gezeten, maar is hij in de playmobil en lego geduikeld). En van de weeromstuit spelen de andere jongens ook weer meer. Hoera!
Onze tweede oudste, ons Kobe, heeft dit jaar een schitterende meester, de meester die ons was aangeraden door de juf van de kangoeroeklas. Ik kom net van de info-avond en heb er heel veel vertrouwen in dat het dit jaar wel goed komt. Een begeesterde meester, die zeer goed weet waar hij mee bezig is en er nog een voortgezette opleiding van 3 jaar heeft bijgedaan rond onderwijstheorieën, die werkt met digitale leerplatforms en er ook zelf ééntje heeft opgezet dat door de kinderen kan gebruikt worden (zo heeft hij zelf de dialogen Frans in mp3-tjes op een site geplaatst of dictees met woordpakketten ingesproken), die spontaan differentieert zowel voor de zwakkere als de sterkere leerling, die veel met groepjes van vier werkt waarin iedereen eens een andere rol toebedeeld krijgt (organisator, materiaalmeester, bemiddelaar, verslaggever), die beseft dat een kind maar een kwartier lang kan geconcentreerd stilzitten en dus af en toe een liedje opzet om te dansen voor twee minuten, ondertussen de ramen opendoet om nieuwe zuurstof binnen te krijgen, die heel veel zelfstandigheid en verantwoordelijkheid eist van de kinderen, maar ze hierin wel heel goed zal begeleiden. Goh, eigenlijk teveel om op te noemen, maar het gaf wel een immens goed gevoel vanbinnen. Dus dat loopt wel los dit jaar.
Fingers crossed...
H O M E
:) buikgevoelens he. Ik voorspel ook een heel moeilijk jaar voor Jona en een leuke tijd bij Luca (die dus in 2-3 zit en dat echt wel nodig had. hij zou ook gek worden tussen instappende peuters hoor)
BeantwoordenVerwijderenJennifer
Hoi hoi,
BeantwoordenVerwijderenik kwam je site toevallig tegen en heb een klein deel gelezen, maar volop erkenning.
Onze dochter heeft een ontwikkelings voorsprong (vermoeden HB) en loopt na 2 weken al vast op school. Ze is net 4 en krijgt alles aangeboden van groep 2 maar dit blijkt nu al niet genoeg meer.
Dus even zorgelijk.
Ik heb zelf ook een weblog, maar ik schrijf daar geen schoolse dingen op.
Ik ga nog verder lezen op mijn gemak, eerst die kleine van school halen, hihi. Blijft fijn om ervarings verhalen te lezen.
Groetjes Ursula