Na twee weken school...

Vorige week heb ik na schooltijd een gesprek gehad met de juf van Noor. Ik begon heel voorzichtig alles op te noemen wat ik in de vakantie had bemerkt bij haar, dat ze heel veel gegroeid was, ook mentaal, en dat ze met lettertjes begon te spelen en zo. Heel voorzichtig, want je weet nog niet welke leerkracht je voor je hebt. Maar geleidelijk aan kreeg ik door dat de juf echt wel goed op de hoogte is van wat hoogbegaafdheid is, dat ze ook al heel goed inzicht heeft in hoe Noor is en dat het dus wel zal loslopen. Zelf heeft de juf ook twee hoogbegaafde kinderen, eentje in het basisonderwijs en een die ondertussen al zijn derde middelbare school aan het verslijten is en persoonlijk het bewijs levert van het watervalsysteem... Ik heb haar dan ook gesproken over de Sudburyschool van Ewout en ze was er heel geïnteresseerd in. Vanmorgen zei ze mij dat ze al eens op de site heeft gekeken en dat ze zich geabonneerd heeft op de nieuwsbrief, kwestie van op de hoogte gehouden te worden van info-dagen en zo.
Dus wat Noor betreft ben ik er dit jaar wel gerust in. De juf heeft een viertal kinderen van hetzelfde kaliber als Noor en die ze samen moeilijker oefeningetjes en opdrachten geeft zodat Noor zich niet alleen voelt en dus zal blijven durven tonen wat ze kan. Gisteren probeerde de juf ook een letteropdracht uit, maar toen zag ze dat Noor zich toch niet op haar gemak voelde en daarom zullen de lettertjes nu vrijblijvend en achteloos ergens in de klas aanwezig zijn.
Maar Daan blijft een ander paar mouwen. Vorige week is Stefaan naar de info-avond geweest van Daans klas en had toch wel wat vertrouwen in de juf. Ook zij zou gaan differentiëren, benadrukte ze, zowel voor de zwakkere als de sterkere leerling (moet dit niet vanzelfsprekend zijn, denk ik dan, in plaats van dit op zo'n avond te moeten benadrukken...). Maar toch komt Daan elke avond opnieuw chagrijnig thuis. Hij klaagt dat alles in school saai is, hij weigert zijn huiswerk te maken. Het verschil met vorig jaar is dat hij er nu wel kan over praten en dan gaat zo'n gesprek als volgt:

D: 'maar ik WIL geen huiswerk maken'
Ik: 'dat is iets dat toch elk kindje moet doen, jij toch niet alleen én het is iets dat moét, dus doe je dat toch gewoon; en bij jou duurt het nog geen 5 minuten, andere kindjes zullen daar ongetwijfeld veel langer aan bezig zijn.'
D: 'ja, maar ik moet mijn zelfstandig werk verbeteren en ik heb vele fouten die ik moet verbeteren en de andere kinderen hebben dat niet.'
Ik: 'hoezo, de anderen hebben dat niet?'
D: 'ja, Steven en ik krijgen een bundeltje apart en wij moeten dat helemaal alleen maken en de andere kinderen maken al hun oefeningen samen met de juf en dan kunnen zij geen fouten maken en wij wel en dat wil ik niet.'

Of nog op deze manier:

D: 'Ik heb een bundeltje gekregen met extra oefeningen, maar de juf heeft het mij vandaag al weer afgepakt.'
Ik: 'Wat bedoel je, afgepakt?'
D: 'Ik wou niet mee lezen in de klas en daarom mag ik niet meer in mijn bundeltje werken.'
Ik: 'Ja, maar, je moét toch lezen in de klas!'
D: 'Maar ik lees helemaal niet graag, ik wil niet lezen in de klas, ik haat lezen.'

Of nog:

D: 'Waarom zijn het allemaal oefeningen uit het 2de leerjaar, dat kennen we toch allemaal wel al?'
Ik: 'Omdat in de maand september en oktober alles herhaald wordt van het jaar ervoor, dat is altijd zo.'
D: 'Maar waarom kénnen die kindjes dat dan niet meer, waarom onthouden die dat dan niet? Waarom onthou ik ook altijd alles? Ik wil helemaal niet meer onthouden, ik wil dat dit ophoudt...'

Elke dag opnieuw komt er wel zoiets naar boven, elke dag opnieuw probeer ik uit te leggen waarom en probeer hem te troosten en dat hij geduld moet hebben enzovoort, enzovoort. Maar ik heb het hier heel moeilijk mee. Het vreet aan mezelf om je kind zo te zien. Stefaan heeft trouwens op de info-avond een gesprek gevraagd met de juf en de zorgcoördinator; de juf zou het in de klasagenda schrijven wanneer het kon, maar we hebben nog niets gezien. Ik zal zelf nog eens met de zorgcoördinator moeten bellen.
H O M E