Actie voor Daan

Mail aan de zorgcoördinator van het F.Laurentinstituut:

"Beste B.,

excuseer mij als u vindt dat ik te hoogdravend ben en wil dat het vooruit gaat. Vermoedelijk wil elke ouder dit wel als het voor zijn eigen kinderen is. Ik begrijp dat u het niet wil overhaasten omdat deze materie niet zo eenvoudig is en dat u daarom het overleg met het CLB ea. afwacht.

Nu heb ik echter het gevoel dat er zo'n beetje boven onze hoofden heen gepraat wordt en actie ondernomen. Wij zitten nl. ook nog met heel veel vragen en hadden gehoopt dit samen met u en de persoon van het CLB te kunnen bespreken. Maar tot nu toe heb ik eigenlijk de persoon van het CLB zelf nog niet gezien. Ik weet bv. ook niet of die al met onze kinderen gepraat heeft of ze geobserveerd heeft. Is er al met de betrokken leerkrachten gesproken of niet? Heeft het zin dat ze getest worden, kan dat dan bij het CLB of moeten we privé gaan zoeken? En nog vele andere vragen... Uiteindelijk zijn wij toch de betrokken partij?

Het enige dat ik nu zo ongeveer wens, is dat er toch iets gebeurt wat Daan betreft, de jongste van de drie.
Momenteel is hij bezig met herkennen van letters en cijfers, het schrijven ervan, telt hij tot twintig. Zijn tekeningen zijn geen kopventjes meer, maar echte mannekes met haar, wenkbrauwen, armen en benen bestaande uit twee streepjes ipv één lijntje, voeten getekend als blokjes en vijf vingers aan elke hand. Zijn werkjes die aan de muur hangen in de klas springen er zo uit. Thuis speelt hij constant spelletjes op de computer (zoals Dora, Bob De Bouwer, PutPut ea.), legt puzzels van meer dan 20 stukken, tekent heel graag en kleurt graag in (binnen de lijntjes!). Ook is hij bezig in oude vakantieblaadjes van Kobe en Ewout die eigenlijk voor de derde kleuterklas waren.

Van zodra wij echter bijna aan de schoolpoort komen, begint hij opeens te praten als een onnozelaarke. Hoewel Daan hele mooie zinnen kan maken, en dat kunnen er veel mensen beamen, begint hij zijn taal, volgens mij dan toch, af te stemmen op de taal van zijn klasgenootjes. Hij zegt dan 'mama, jasj opendoen?' terwijl hij thuis zou vragen 'mama, wil je mijn jas opendoen, alsjeblieft?' Kunt u zich voorstellen dat een kleuter van nog maar net drie jaar tegen je zegt 'mijn meter, die uw zus is, heeft mij gezegd dat ik dat niet mocht doen' i.p.v. 'tante Karin zegt dat ik niet mag'.

Als ik hem dan bekijk 's morgens in de klas, telkens zo'n vijf minuutjes, dan zie ik dat hij spelletjes moet meespelen die eigenlijk veel te simpel zijn voor hem, zoals: een kaartje met niet-gekleurde zon leggen bij de juiste kleur terwijl hij ondertussen al alle tussenkleuren kent zoals oranje, paars, bruin, grijs, licht en donker of juffrouw toont een plaatje en dan moet de kleuter die het juiste plaatje heeft dit zeggen (zoals bingo, maar dan met plaatjes). Laatst was er een meisje die het plaatje 'zon' bij oranje legde, zijn juf zei dat dit niet juist was en zijn reactie daarop was dat dit wel kon ('s avonds is ze toch oranje!). Het volgende plaatje voor hem was een 'vlieg' die normaal zwart moest zijn en toen zei hij 'geel'. Deed hij dit nu omdat het meisje voor hem ook mocht missen of deed hij dit omdat hij dit zo simpel vond, zoals ik aan u zou vragen 'hoeveel één plus één' is, en u daarop lakoniek 'drie' zou antwoorden, ik weet het niet.


Wat het voor mij echter duidelijk maakte, was zijn heel aangename gedrag tijdens de Krokusvakantie. Al een hele tijd wou Daan op school niet meer eten, de juf S. van het dagverblijf probeert zelfs niet meer, want hij weigert toch categoriek. In de Kerstvakantie ging het plots weer beter, wij dachten dat het was omdat we er zelf op letten, maar zodra school begon is dit weer herbegonnen. Nu echter, tijdens de Krokus, is hij naar het dagverblijf gegaan en juffrouw S. stond ervan versteld dat hij zoveel kon eten zonder maar enigszins tegen te stribbelen. Ze wees er ons ook op dat hij toen veel gemakkelijker was dan tijdens de gewone schooldagen in de naschoolse opvang. Meestal doet hij vervelend, plaagachtig, tegen andere kinderen, kent hij het woord 'nee' beter dan welke andere kleine ook, maar tijdens de Krokus niets van dit alles. Volgens de juffrouwen van het dagverblijf speelt hij ook veel meer met oudere kinderen en is zijn manier van spelen ook niet hetzelfde als de andere eerstekleuterklassers wat zij uiteraard beter kunnen vergelijken dan in de klas zelf. Zij vonden dan ook dat hij niet op zijn plaats zit in het eerste kleuter, maar beter in de eerste/tweede kleuterklas zou zitten.
Sinds maandag echter, dus geen vakantie meer, heeft hij opnieuw niets gegeten, zelfs zijn kiwi niet in de voormiddag. Volgens mij, maar ik kan verkeerd zijn, is dit een reactie op het zich niet goed of anders voelen in de klas. Ik denk dat hij veel te veel moeite doet om zich aan te passen en daarom kregelig wordt. Ik vermoed dan ook dat dit zal overgaan mocht hij in een 'oudere' klas zitten.

Heeft het zin om dit toch even te bespreken met ev. de betrokken leerkrachten erbij?"

H O M E