Proefkonijnen
Wij hebben onlangs het CLB ingeschakeld via het zorgteam van de school omdat er grote vermoedens waren dat onze drie zonen hoogbegaafd zijn. Deze vermoedens zijn ondertussen bevestigd door het CLB, maar nu begint het pas.
De school zelf had tot nu toe geen beleid naar hoogbegaafdheid toe en zou met deze 'case' een beleid hierover gaan uitstippelen samen met het CLB.
Wat ik nu jammer vind, is dat mijn kinderen uiteindelijk een soort van proefkonijn zullen zijn voor die ene school die tot dan toe nog niets met hoogbegaafdheid te maken had. Waarom kan er niet vanuit de stad zelf een overkoepelend beleid gevoerd worden inzake hoogbegaafdheid? Er is alleszins een beleid voor kansarme, allochtone en zwakkere leerlingen, maar de kinderen aan de andere kant van de curve (blijkbaar toch ook zo'n 2% van alle schoolkinderen) vallen uit de boot.
Meestal wordt inderdaad gezegd: 'ze zijn slim genoeg, ze zullen hun plan wel trekken, ze zullen er zelf wel komen'. Nu moet ik je wel zeggen dat dit niet zo vanzelfsprekend is als het lijkt:
Mijn oudste verveelt zich stierlijk op school, hoeft niets te leren want het gaat vanzelf, en vindt alle herhalingen, rekensommen ed. vooral heel saai, met als gevolg dat hij op de duur niet meer graag naar school gaat. Stel je jezelf voor dat je naar een voordracht gaat waarvan je de theorie al op voorhand kende, maar dit dan elke dag opnieuw. En dit terwijl leergierigheid net hun grootste talent is. Dit kan vooral later problemen opleveren doordat ze nooit geleerd hebben te leren.
Mijn tweede is versneld naar het eerste leerjaar gegaan, maar zegt nu al dat een aantal dingen saai zijn in de klas. Er is tot nu toe nog geen verbreding-verdieping via extra taken voorzien. Hij moet alles meedoen met de rest van de klas, waarbij het niveau aangepast is aan het gemiddelde kind (dat uiteraard niet bestaat). Dus is het goed mogelijk dat de verveling ook zal beginnen toeslaan.
Mijn jongste zoon zit nu in het eerste kleuterklasje waar hij zich constant aanpast aan zijn leeftijdsgenootjes. Maar eigenlijk staat hij op cognitief, verbaal en motorisch niveau een jaartje voor. Nu gaat hij in de klas terug babytaal gaan praten, terwijl hij normaal altijd met mooie volzinnen praat. Verder begint hij in de klas storend gedrag te vertonen, weigert hij te eten en doet gewoon koppig om ook aandacht te krijgen. Als hij echter in het dagverblijf zit, zoals nu in de Krokusvakantie, speelt hij steeds met oudere kinderen en voelt zich hier heel goed bij, waardoor hij van het storend gedrag niets meer toont. Hij eet zelfs weer zijn boterhammen op.
Wat ik eigenlijk wil vertellen is dat op die manier heel wat talent verloren gaat. Wij hebben nu nog het geluk dat we het zelf, samen met de school en onze omgeving, redelijk vroeg ontdekt hebben waardoor we de problemen nog wat voor blijven en preventief kunnen gaan optreden. Maar wat met die kinderen die helemaal niet herkend worden als hoogbegaafd omdat ze zich al jaren aanpassen en zelfs onderpresteren of omdat ze in een kansarm milieu opgroeien en zich aldus niet durven/kunnen profileren?
Mijns inziens is een stedelijk beleid over hoogbegaafdheid geen overbodige luxe. Hier in Gent is er maar één stedelijke school die hier voldoende aandacht aan schenkt. Alleen wil ik mijn kinderen niet veranderen van school omdat het Laurentinstituut ook een goede school met goede leerkrachten is die hier trouwens goed in mee willen gaan. Het is alleen jammer dat we het allemaal zelf moeten gaan uitzoeken terwijl dat eigenlijk vanuit een beleid zou moeten gebeuren.
H O M E
De school zelf had tot nu toe geen beleid naar hoogbegaafdheid toe en zou met deze 'case' een beleid hierover gaan uitstippelen samen met het CLB.
Wat ik nu jammer vind, is dat mijn kinderen uiteindelijk een soort van proefkonijn zullen zijn voor die ene school die tot dan toe nog niets met hoogbegaafdheid te maken had. Waarom kan er niet vanuit de stad zelf een overkoepelend beleid gevoerd worden inzake hoogbegaafdheid? Er is alleszins een beleid voor kansarme, allochtone en zwakkere leerlingen, maar de kinderen aan de andere kant van de curve (blijkbaar toch ook zo'n 2% van alle schoolkinderen) vallen uit de boot.
Meestal wordt inderdaad gezegd: 'ze zijn slim genoeg, ze zullen hun plan wel trekken, ze zullen er zelf wel komen'. Nu moet ik je wel zeggen dat dit niet zo vanzelfsprekend is als het lijkt:
Mijn oudste verveelt zich stierlijk op school, hoeft niets te leren want het gaat vanzelf, en vindt alle herhalingen, rekensommen ed. vooral heel saai, met als gevolg dat hij op de duur niet meer graag naar school gaat. Stel je jezelf voor dat je naar een voordracht gaat waarvan je de theorie al op voorhand kende, maar dit dan elke dag opnieuw. En dit terwijl leergierigheid net hun grootste talent is. Dit kan vooral later problemen opleveren doordat ze nooit geleerd hebben te leren.
Mijn tweede is versneld naar het eerste leerjaar gegaan, maar zegt nu al dat een aantal dingen saai zijn in de klas. Er is tot nu toe nog geen verbreding-verdieping via extra taken voorzien. Hij moet alles meedoen met de rest van de klas, waarbij het niveau aangepast is aan het gemiddelde kind (dat uiteraard niet bestaat). Dus is het goed mogelijk dat de verveling ook zal beginnen toeslaan.
Mijn jongste zoon zit nu in het eerste kleuterklasje waar hij zich constant aanpast aan zijn leeftijdsgenootjes. Maar eigenlijk staat hij op cognitief, verbaal en motorisch niveau een jaartje voor. Nu gaat hij in de klas terug babytaal gaan praten, terwijl hij normaal altijd met mooie volzinnen praat. Verder begint hij in de klas storend gedrag te vertonen, weigert hij te eten en doet gewoon koppig om ook aandacht te krijgen. Als hij echter in het dagverblijf zit, zoals nu in de Krokusvakantie, speelt hij steeds met oudere kinderen en voelt zich hier heel goed bij, waardoor hij van het storend gedrag niets meer toont. Hij eet zelfs weer zijn boterhammen op.
Wat ik eigenlijk wil vertellen is dat op die manier heel wat talent verloren gaat. Wij hebben nu nog het geluk dat we het zelf, samen met de school en onze omgeving, redelijk vroeg ontdekt hebben waardoor we de problemen nog wat voor blijven en preventief kunnen gaan optreden. Maar wat met die kinderen die helemaal niet herkend worden als hoogbegaafd omdat ze zich al jaren aanpassen en zelfs onderpresteren of omdat ze in een kansarm milieu opgroeien en zich aldus niet durven/kunnen profileren?
Mijns inziens is een stedelijk beleid over hoogbegaafdheid geen overbodige luxe. Hier in Gent is er maar één stedelijke school die hier voldoende aandacht aan schenkt. Alleen wil ik mijn kinderen niet veranderen van school omdat het Laurentinstituut ook een goede school met goede leerkrachten is die hier trouwens goed in mee willen gaan. Het is alleen jammer dat we het allemaal zelf moeten gaan uitzoeken terwijl dat eigenlijk vanuit een beleid zou moeten gebeuren.
H O M E
Reacties
Een reactie posten