Evaluatie na 6 weken speltherapie
Vanmorgen had ik een gesprek met L., de psychotherapeute van Daan. Zij heeft hem nu al een keer of zes gezien in de speltherapie die hij bij haar volgt.
Daan heeft dus eerst en vooral een heel kritische ingesteldheid. Je kunt hem zo goed als niets wijsmaken. Hij heeft daardoor ook een minachting voor mensen die minder weten en zeker voor mensen die denken gelijk te hebben terwijl het niet waar is.
Verder is hij ook zeer perfectionistisch. Hij wil alles tot in de puntjes goed hebben en hij verscheurt tekeningen die hij niet goed genoeg vind. Deze eigenschap kan echter een vervolg kennen in faalangst en daarvoor zullen wij zeer goed moeten op letten, want nu al heeft hij vermijdingsgedrag: hij begint er al niet meer aan als hij aanvoelt dat het moeilijker wordt dan hij op het eerste zicht gedacht had.
Vervolgens heeft ook hij een groot rechtvaardigheidsgevoel, al uit zich dit anders dan bij Kobe. Zijn broer kon het helemaal niet hebben van kinderen die de regels niet naleven op school, die papiertjes gewoon op de grond gooien en niet in de vuilbak, die toch praten terwijl de meester vroeg om stil te zijn, enz. Maar Daan voelt zich blijkbaar vlug tekortgedaan ('dat is niet eerlijk', 'dat is niet waar') en vindt het ook zeer irritant als iemand zijn belofte niet kan waarmaken.
Hier wees ik L. erop dat dit alvast drie van de vier zijnskenmerken zijn waarover Tessa Kieboom het in haar boek over had. 'Ah, ja, dat is zo!', waarop ze onmiddellijk het vierde en laatste aanhaalde: Daan is ook zeer sensitief. Ze ziet zeer goed aan zijn non-verbale reacties dat hij je meteen door heeft. Hij voelt het als er iets niet klopt tussen wat je zegt en hoe je uitdrukking is.
Ook heeft ze de resultaten van de IQ-test nog eens nagekeken en daaruit bleek dat hij op cognitief vlak dus bijna 2 jaar voor zou zitten op zijn leeftijdsgenoten (wat we al wisten van bij de bespreking van zijn test vorig jaar). Ze heeft nog geen enkel onderwerp gevonden waarin hij niet geïnteresseerd is. Blijkbaar gaat zijn kennis heel breed en heeft hij niet één bepaald interessegebied zoals vele andere hoogbegaafden (bij Ewout was dit bv. automerken, bij anderen nogal dikwijls dinosaurusnamen). Maar - en dit had ik écht niet verwacht - zou hij volgens haar bevindingen op emotioneel vlak eveneens 2 jaar voor zitten en dit in complete tegenstelling met wat zijn huidige leerkracht denkt (hij hamert er steeds maar weer op dat Daan 's namiddags stilvalt of zelfs in slaap valt, dat ik hem vroeger in bed moet steken, terwijl dit volgens L. eerder een teken van verveling is, van te weinig uitdaging). De vragen die hij stelt, komen overeen met de vragen waar een gemiddelde 7-jarige mee worstelt, vooral op het gebied van vriendschap. Dit betekent dat hij heel waarschijnlijk zelfs met de kinderen van zijn huidige klas weinig aansluiting kan vinden en eerder naar het tweede leerjaar neigt. Alleen is hij effectief wel 5,5 jaar en zou hij nu nog in de 3de kleuterklas moeten zitten. 'Maar dàt zou voor hem pas een grote ramp betekend hebben', zei ze me nog, 'nu kunnen we het nog enigszins beheersen'.
Dit heeft wel tot gevolg dat er volgend jaar in het 2de leerjaar serieus zal moeten gedifferentieerd worden. Ze stelt voor om in de tweede of derde week van september een overleg te plannen met de nieuwe leerkracht waarbij ze zal voorstellen om Daan al zijn tafels op 3 weken tijd te laten leren en automatiseren. Maar dan moet de tijd die vrijkomt tijdens de lessen dat er tafels worden aangeleerd en herhaald, wel ander materiaal worden aangeboden. Dan moet hij meteen moeilijke oefeningen krijgen die hij niet vrijblijvend mag, maar verplicht moét oplossen. Geen ellenlange rijen rekensommen meer oplossen, maar enkel de laatste 5 oefeningen maken om na te gaan of hij geen hiaten vertoont in de leerstof en in plaats hiervan verplichte, moeilijker, oefeningen uit Somplex aanbieden die dan ook verbeterd dienen te worden door de leerkracht alsof het de normale leerstof betrof.
Ook blijft de kangoeroeklas voor hem van groot belang omdat hij hierin projectwerkjes krijgt waarbij hij leert falen en beseffen dat niet alles vanzelf gaat, waar hij leert samenwerken met anderen, waar hij brede en interessante uitdaging krijgt. Daan praat met haar alleen over wat er in de kangoeroeklas is gedaan, maar heeft blijkbaar een hekel aan de rest van het schoolgebeuren. Hij ondergaat het gewoon omdat je naar school hoort te gaan, maar het is totaal niet met enthousiasme. En dat verklaart dan weer waarom hij op weekdagen niet uit zijn bed geraakt en nukkig is, maar in het weekend of in vakanties wel vroeger op is!
Toch vond ze dat Daan die paar weken dat hij bij haar komt, al wat veranderd is: zijn arrogante en betweterige houding is al wat afgezwakt en dat moest ik ook beamen (maar wij ondervinden dat hij zich wel meer en meer boos maakt op van alles en nog wat). Blijkbaar heeft ze met hem al hele gesprekken gevoerd over het begrip hoogbegaafdheid en dat dit betekent dat je al veel weet en al veel kan, maar dat dit geen garantie is dat je alles vanzelf zal weten of kunnen. En dat dit niet betekent dat je daarom beter bent dan anderen, maar dat andere mensen ook respect verdienen. Het komt erop neer dat hij moet leren omgaan met zijn hoogbegaafdheid en daarvoor dient deze speltherapie dan ook.
Zoals gewoonlijk: wordt vervolgd...
H O M E
Daan heeft dus eerst en vooral een heel kritische ingesteldheid. Je kunt hem zo goed als niets wijsmaken. Hij heeft daardoor ook een minachting voor mensen die minder weten en zeker voor mensen die denken gelijk te hebben terwijl het niet waar is.
Verder is hij ook zeer perfectionistisch. Hij wil alles tot in de puntjes goed hebben en hij verscheurt tekeningen die hij niet goed genoeg vind. Deze eigenschap kan echter een vervolg kennen in faalangst en daarvoor zullen wij zeer goed moeten op letten, want nu al heeft hij vermijdingsgedrag: hij begint er al niet meer aan als hij aanvoelt dat het moeilijker wordt dan hij op het eerste zicht gedacht had.
Vervolgens heeft ook hij een groot rechtvaardigheidsgevoel, al uit zich dit anders dan bij Kobe. Zijn broer kon het helemaal niet hebben van kinderen die de regels niet naleven op school, die papiertjes gewoon op de grond gooien en niet in de vuilbak, die toch praten terwijl de meester vroeg om stil te zijn, enz. Maar Daan voelt zich blijkbaar vlug tekortgedaan ('dat is niet eerlijk', 'dat is niet waar') en vindt het ook zeer irritant als iemand zijn belofte niet kan waarmaken.
Hier wees ik L. erop dat dit alvast drie van de vier zijnskenmerken zijn waarover Tessa Kieboom het in haar boek over had. 'Ah, ja, dat is zo!', waarop ze onmiddellijk het vierde en laatste aanhaalde: Daan is ook zeer sensitief. Ze ziet zeer goed aan zijn non-verbale reacties dat hij je meteen door heeft. Hij voelt het als er iets niet klopt tussen wat je zegt en hoe je uitdrukking is.
Ook heeft ze de resultaten van de IQ-test nog eens nagekeken en daaruit bleek dat hij op cognitief vlak dus bijna 2 jaar voor zou zitten op zijn leeftijdsgenoten (wat we al wisten van bij de bespreking van zijn test vorig jaar). Ze heeft nog geen enkel onderwerp gevonden waarin hij niet geïnteresseerd is. Blijkbaar gaat zijn kennis heel breed en heeft hij niet één bepaald interessegebied zoals vele andere hoogbegaafden (bij Ewout was dit bv. automerken, bij anderen nogal dikwijls dinosaurusnamen). Maar - en dit had ik écht niet verwacht - zou hij volgens haar bevindingen op emotioneel vlak eveneens 2 jaar voor zitten en dit in complete tegenstelling met wat zijn huidige leerkracht denkt (hij hamert er steeds maar weer op dat Daan 's namiddags stilvalt of zelfs in slaap valt, dat ik hem vroeger in bed moet steken, terwijl dit volgens L. eerder een teken van verveling is, van te weinig uitdaging). De vragen die hij stelt, komen overeen met de vragen waar een gemiddelde 7-jarige mee worstelt, vooral op het gebied van vriendschap. Dit betekent dat hij heel waarschijnlijk zelfs met de kinderen van zijn huidige klas weinig aansluiting kan vinden en eerder naar het tweede leerjaar neigt. Alleen is hij effectief wel 5,5 jaar en zou hij nu nog in de 3de kleuterklas moeten zitten. 'Maar dàt zou voor hem pas een grote ramp betekend hebben', zei ze me nog, 'nu kunnen we het nog enigszins beheersen'.
Dit heeft wel tot gevolg dat er volgend jaar in het 2de leerjaar serieus zal moeten gedifferentieerd worden. Ze stelt voor om in de tweede of derde week van september een overleg te plannen met de nieuwe leerkracht waarbij ze zal voorstellen om Daan al zijn tafels op 3 weken tijd te laten leren en automatiseren. Maar dan moet de tijd die vrijkomt tijdens de lessen dat er tafels worden aangeleerd en herhaald, wel ander materiaal worden aangeboden. Dan moet hij meteen moeilijke oefeningen krijgen die hij niet vrijblijvend mag, maar verplicht moét oplossen. Geen ellenlange rijen rekensommen meer oplossen, maar enkel de laatste 5 oefeningen maken om na te gaan of hij geen hiaten vertoont in de leerstof en in plaats hiervan verplichte, moeilijker, oefeningen uit Somplex aanbieden die dan ook verbeterd dienen te worden door de leerkracht alsof het de normale leerstof betrof.
Ook blijft de kangoeroeklas voor hem van groot belang omdat hij hierin projectwerkjes krijgt waarbij hij leert falen en beseffen dat niet alles vanzelf gaat, waar hij leert samenwerken met anderen, waar hij brede en interessante uitdaging krijgt. Daan praat met haar alleen over wat er in de kangoeroeklas is gedaan, maar heeft blijkbaar een hekel aan de rest van het schoolgebeuren. Hij ondergaat het gewoon omdat je naar school hoort te gaan, maar het is totaal niet met enthousiasme. En dat verklaart dan weer waarom hij op weekdagen niet uit zijn bed geraakt en nukkig is, maar in het weekend of in vakanties wel vroeger op is!
Toch vond ze dat Daan die paar weken dat hij bij haar komt, al wat veranderd is: zijn arrogante en betweterige houding is al wat afgezwakt en dat moest ik ook beamen (maar wij ondervinden dat hij zich wel meer en meer boos maakt op van alles en nog wat). Blijkbaar heeft ze met hem al hele gesprekken gevoerd over het begrip hoogbegaafdheid en dat dit betekent dat je al veel weet en al veel kan, maar dat dit geen garantie is dat je alles vanzelf zal weten of kunnen. En dat dit niet betekent dat je daarom beter bent dan anderen, maar dat andere mensen ook respect verdienen. Het komt erop neer dat hij moet leren omgaan met zijn hoogbegaafdheid en daarvoor dient deze speltherapie dan ook.
Zoals gewoonlijk: wordt vervolgd...
H O M E
Reacties
Een reactie posten