Van beren en baby's

Daan heeft voor zijn geboorte een beer gekregen en daar slaapt hij nu nog steeds mee. Maar de beer heeft wel veel van zijn pluimen verloren: hij is serieus uitgedund en zou eens met mousse gevuld moeten worden. Nu, daarnet bij het slapengaan vraagt Daan aan mij wanneer ik zijn beer eens zal opblazen. 'Opblazen?!', zeg ik, 'daarvoor moet je beer wel opengesneden worden, we zullen hem moeten opereren!'. (Ik dacht hieraan omdat we net aan tafel een gesprek hadden over de hersentumor van een meisje in Ewouts klas). 'Wat is opereren?' vraagt hij mij. En ik vertel hem dat dit iets is voor als je ernstig ziek bent, dat de dokters dan mensen opensnijden om ze te genezen. En ik vertel hem ook van een keizersnede en toon hem het litteken van Noor haar geboorte. 'Is dat dan omdat Noor de laatste was van ons allemaal?' vraagt hij opnieuw. 'Neen, hoor, je hoeft daarom niet eens de laatste te zijn', glimlach ik even en denk dat het gesprek daarmee afgesloten kan worden.
Even later vraagt hij opeens of papa dan ook geopereerd moest worden. 'Maar papa's kunnen toch geen kindjes krijgen!?', zeg ik. 'Neen, dat weet ik wel, maar waar komen de zaadjes dan uit?' vraagt hij weer en hij vult meteen aan met: 'uit de navel misschien?'. Ik schud van neen en laat hem maar verder raden - het wordt mij iets te heet onder mijn voeten. 'Uit zijn mond dan?' 'Uit zijn neus?' 'Zijn ogen?' 'Of uit zijn oren misschien?' Nu vind ik het al te gortig worden (bij het gedacht alleen al...) en zeg hem uiteindelijk dat het uit zijn plassertje komt. 'Ah, uit mijn pielowietje!' ... 'Maar hoe...?' Tot hier en niet verder, denk ik en ik laat hem niet uitspreken, kus hem een goedenacht en zeg dat hij dat later wel eens zal leren.
Sexuele voorlichting komt hoe langer hoe vroeger...
H O M E