Fantastische ouders
Heb ik jullie al verteld dat ik fantastische ouders heb?
Vorige week ben ik langsgeweest (nu kan dat eindelijk eens gewoon, overdag binnenwippen tijdens de week) om eens bij te praten. Over hoe het met de kinderen gaat en ook met mezelf.
Ik zag er het boek liggen van Tessa Kieboom 'Hoogbegaafd. Als je kind (g)Einstein is'. Mijn ma had het in de bibliotheek zien liggen en meegenomen. Zij, en daarna ook mijn vader, hadden het in één ruk uitgelezen - het is dan ook een boek dat vlot geschreven is. Mijn ma vertelde mij hoe vreselijk herkenbaar de situaties waren die in het boek beschreven staan, hoe ze nu op een andere manier kijkt naar mijn kinderen, hoe ze nu maar al te goed beseft dat het soms voor ons wel eens heel lastig kan zijn. Ik kon mijn ouders wel omhelzen (maar dat deed ik uiteindelijk niet, want om de een of andere reden wordt dat bij ons zelden gedaan...). Alleen al het gevoel begrepen te worden, niet alleen te staan in wat voor ons soms een gevecht is, dat deed zo ongelooflijk veel deugd. Vooral als je beseft dat er veel andere ouders met hoogbegaafde kinderen zijn, die niét terecht kunnen in hun omgeving, die meteen neergesabeld worden met de dooddoener 'doe maar gewoon, dat is al gek genoeg', die zich constant moeten inhouden om maar niemand voor het hoofd te stoten. Dan hebben wij toch gewoonweg geluk, nagenoeg heel onze omgeving staat ervoor open, ik kan er eigenlijk wel met heel veel mensen over praten, op een gewone manier, zonder hoogdravend te klinken, zonder meelijwekkend te willen zijn. We voelen ons gesteund en dat scheelt al een slok op de borrel.
Merci ma en pa, merci broer en zus en de schone kant ervan, merci vrienden van ons en merci voor al de rest die ik hier even vergeet (begint klef te klinken, ik weet het, dus zal ik het hier maar bij houden!).
H O M E
Vorige week ben ik langsgeweest (nu kan dat eindelijk eens gewoon, overdag binnenwippen tijdens de week) om eens bij te praten. Over hoe het met de kinderen gaat en ook met mezelf.
Ik zag er het boek liggen van Tessa Kieboom 'Hoogbegaafd. Als je kind (g)Einstein is'. Mijn ma had het in de bibliotheek zien liggen en meegenomen. Zij, en daarna ook mijn vader, hadden het in één ruk uitgelezen - het is dan ook een boek dat vlot geschreven is. Mijn ma vertelde mij hoe vreselijk herkenbaar de situaties waren die in het boek beschreven staan, hoe ze nu op een andere manier kijkt naar mijn kinderen, hoe ze nu maar al te goed beseft dat het soms voor ons wel eens heel lastig kan zijn. Ik kon mijn ouders wel omhelzen (maar dat deed ik uiteindelijk niet, want om de een of andere reden wordt dat bij ons zelden gedaan...). Alleen al het gevoel begrepen te worden, niet alleen te staan in wat voor ons soms een gevecht is, dat deed zo ongelooflijk veel deugd. Vooral als je beseft dat er veel andere ouders met hoogbegaafde kinderen zijn, die niét terecht kunnen in hun omgeving, die meteen neergesabeld worden met de dooddoener 'doe maar gewoon, dat is al gek genoeg', die zich constant moeten inhouden om maar niemand voor het hoofd te stoten. Dan hebben wij toch gewoonweg geluk, nagenoeg heel onze omgeving staat ervoor open, ik kan er eigenlijk wel met heel veel mensen over praten, op een gewone manier, zonder hoogdravend te klinken, zonder meelijwekkend te willen zijn. We voelen ons gesteund en dat scheelt al een slok op de borrel.
Merci ma en pa, merci broer en zus en de schone kant ervan, merci vrienden van ons en merci voor al de rest die ik hier even vergeet (begint klef te klinken, ik weet het, dus zal ik het hier maar bij houden!).
H O M E
Begrepen worden is soms precies dat wat je nodig hebt...wat fijn voor je, wat goed van je ouders....wat fijn voor je!
BeantwoordenVerwijderen