Schaaktornooi in Waregem

Vandaag deden onze jongens opnieuw mee aan een schaaktornooi, ditmaal in Waregem; Ewout bij de miniemen (-12), Kobe en Daan bij de pre-preminiemen (-8) of hoe noem je deze categorie?
Voor Ewout is zijn leeftijd een nadeel. Hij zit net als Kobe in stap 3 (het 3de jaar schaakles), maar moet meedoen bij de -12-jarigen waarvan de meeste al stap 4 of 5 achter de rug hebben; met als gevolg dat Ewout meer verliest dan wint. Zo ook vandaag: hij heeft 3 van de 7 schaakpartijen gewonnen - wat al bij al een behoorlijk resultaat is, toch bijna de helft behaald - maar de ontgoocheling is telkens weer heel goed op zijn gezicht te lezen als hij de partij, zij het nipt, verloren heeft.
Kobe daarentegen zit nog net zijn laatste maandje bij de -8-jarigen en kan nu nog even genieten van het feit dat hij bij de oudsten is en al in stap 3 zit, terwijl de meesten waartegen hij uitkomt een stapje, of zelfs twee, lager zitten. Zo heeft hij vandaag 6 uit 9 partijen gewonnen wat een plaatsje binnen de eerste tien opleverde. Vanaf maart zal hij echter zijn grootste trukendoos mogen uit halen, want dan pas zal het menens worden.
En Daan tenslotte is weer de uitzondering op de regel. Hij is met zijn 6 jaar de jongste van alle schakers op het tornooi, maar zit wel al in stap 2 en blijkt volgens zijn leraar veelbelovend te zijn. Voorlopig verliest hij nog regelmatig, al haalde hij vandaag ook een 4,5 op 9 wat dus zeker niet slecht is voor zijn leeftijd, maar profiteren van zijn jonge leeftijd zal hij pas binnen een jaar of twee als hij bij de oudste van zijn categorie zit en al in stap 4 zal zitten. Ik onthou vandaag vooral die ene partij die hij tegen een jongetje van misschien één jaar ouder speelde. Beide jongens op hun knieën, te klein om al zittend het overzicht te kunnen zien op het bord. Allebei tegen elkaar aan het praten, Daan met zijn vingers rond een haarlok aan het draaien als hij aan het denken is, soms zelfs zingend (terwijl je normaal gezien muisstil moet zijn, vooral niets zeggen). Het was een heel geanimeerd partijtje, zeg maar. Omdat het nogal lang duurde - ik geloof dat het de enigen in hun categorie waren die nog speelden - stonden er al snel heel wat kijkers het tafereel gade te slaan; supporters van de ene kleine en supporters van de andere. Maar aanmoedigen mag helemaal niet: 'kijkers zijn zwijgers' is de opdracht, wat heel moeilijk is als je zelf kunt schaken en de kemels ziet die de twee jonge gastjes schieten. Zo kon Daan al een viertal keer schaakmat zetten, maar hij zag het gewoonweg niet. En op een bepaald ogenblik had Daan de andere koning schaak gezet zonder het te merken doordat hij er een ander stuk van tussen haalde - ook de andere jongen zag het niet - en pas na een zet of vijf riep Daan luidkeels 'Gij staat hier al kweetniethoelang schaak of wàt?', waarna de andere jongen nog de kans kreeg om zijn koning te verplaatsen. Maar wij moesten zwijgen, ook de scheidsrechter mag niets ondernemen of tussenkomen. Op een gegeven moment kreeg Daan in de gaten dat er zoveel volk rond de tafel stond en toen kreeg hij de lachers op de hand toen hij 'Waarom is iedereen zo naar ons aan het staren?' riep. Tijdens het spel had Daan wel steeds de bovenhand, tot hij op het einde met nog enkel een koning, dame en toren de andere eenzame koning moest mat zetten, normaal een fluitje van een cent als je een beetje geoefend bent in het eindspel. Slaagt hij er toch wel niet in om het op een remise te laten eindigen zeker: pat in plaats van mat! En een gedeeld punt voor beide jongens!
Maar opnieuw een leuke en leerrijke ervaring rijker... op naar het volgende tornooi!
H O M E