Zoveelste gesprek op school over Daan

Vanmorgen zijn Stefaan en ik opnieuw naar school getrokken voor het zoveelste gesprek over Daan. Toen we binnenkwamen zat iedereen al rond de tafel: L., de psychologe die Daan begeleidt, de zorgcoördinator van de school, de juf van de kangoeroeklas en zijn eigen leerkracht, met gekruiste armen; de mevrouw van het CLB was verontschuldigd (maar deze mevrouw hebben we amper één keer gezien vorig jaar, dus voor ons maakte dat niet zoveel uit).
Zodra L. van wal stak, voelden we zelf de bui al hangen: het zou hier moeilijk worden vandaag. L. sprak eerst over het onderzoek dat we van hem hebben afgenomen in de kerstvakantie met als resultaat dat Daan op schools niveau reeds midden derde leerjaar testte en zij ging dan over tot het punt van de samenkomst nl. dat Daan zich met deze uitslag uitermate moest vervelen in de klas. Hij gaf dit ook meermaals aan in de wekelijkse gesprekken die ze met hem had tijdens de speltherapie.
Meteen wisten we waarom de armen gekruist waren: Daan laat hiervan dus blijkbaar niets merken in de klas, hij werkt steeds goed mee, is steeds enthousiast en geeft geen tekenen dat hij zich verveelt of het saai vindt. Idem in de kangoeroeklas volgens de juf. Toch wilden wij duidelijk maken dat Daan zijn gedrag reeds van in de herfstvakantie in november opnieuw veranderde. Hij kreeg weer driftbuien, hij zette overal de boel op stelten (in de tekenacademie, in de muziekles in school, in de schaakles waar hij nochtans heel graag heen gaat tot zelfs in de kangoeroeklas). 'Ha, maar dat is gewoon Daan', was de repliek aan de overkant, 'hij doet gewoon altijd zo, vooral op de speelplaats'. Volgens hen was dit niet meteen een uitdrukking van verveling.
En dan denk je meteen 'lap, daar hebben we het weer, het zal hier moeilijk worden om iets gedaan te krijgen...' en dan ga je je stekels uitsteken en voel je de krop in je buik weer groeien. L. zei dan dat Daan zich de laatste maand goed gedraagt omdat hij geduldig wachtte op dit gesprek, waarvan hij trouwens heel veel verwachtte. Zij heeft hem wel zo goed als mogelijk duidelijk proberen maken dat hij niet teveel mocht verwachten, want dat het helemaal niet zeker was dat er iets zou veranderen in school, we konden het alleen even vragen. En dat deden we dan ook, voorzichtig vragen of het niet mogelijk was om toch wat in de leerstof te gaan schrappen, om die overbodige herhalingsoefeningen weg te laten, dat de leerkracht zeker geen schrik moest hebben dat er een hiaat in Daans leerproces zou zitten want dat bewees net het onderzoek, dat hij de leerstof van het 2de leerjaar (wat rekenen en taal betreft) al onder de knie heeft. Maar de leraar wou daar niet echt van weten, Daan wordt verondersteld alles hetzelfde te doen als de andere kinderen van de klas, moet alle oefeningen maken en dus ook de oefeningen inhalen die tijdens de kangoeroeklas worden gegeven én krijgt nog wat extra oefeningen bovenop in zijn zelfstandig werkmap net omdat hij tot die kangoeroetjes behoort. Van compacten heeft ook deze leraar nog niet gehoord!
Maar kom, toch kon hij wel begrijpen dat Daan wel iets meer uitdaging kon gebruiken, waarna hij wel Somplex wou geven (als alle andere oefeningen af zijn natuurlijk!) en de kangoeroejuf sprak toen van Somplextra, dat dit nog interessanter is voor hoogbegaafde kinderen die Somplex nogal dikwijls saai vinden. En toen sprak L. van eventuele projecten dat Daan kon uitwerken in de klas en naar voor brengen aan de andere kindjes. En héél voorzichtjes heb ik dan geopperd dat ik eens rondgeneusd heb op internet en een interessante website had gevonden waar ik een tweetal projectwerkjes van had aangekocht. Een boekje over het dierenrijk en ééntje over de riddertijd en natuurlijk ook het sudokuboekje. De leraar zag dit eventueel, heel misschien, mogelijkerwijs wel zitten, hij zou het eens bekijken. Daarna heb ik ook een bundeltje met aparte rekenoefeningen gegeven (waar je eens goed over moet nadenken), die als voorbeeldbladen werden voorgesteld bij diverse educatieve uitgeverijen op het internet. Dat zag er blijkbaar ook interessant uit...
Tja, ik weet niet goed wat ik erover moet denken, misschien moeten we het wel het voordeel van de twijfel gunnen, maar de onderliggende toon is wat mij betreft toch ietwat te negatief uitgevallen. Maar misschien verlangen we wel teveel?
Misschien... hoewel, achteraf, buiten de vergadering, spraken we nog even met de kangoeroejuf apart en ze zei ons dat er in deze school nog heel veel werk aan de winkel is, dat compacten er nog helemaal niet ingeburgerd is, dat het nog wel eens tien jaar kon duren enzovoort en Stefaan moedigde mij daarna nog eens aan om er maar meteen goed werk van te maken, die mogelijks nieuwe job van mij (waarover later meer, om het lekker spannend te maken).
H O M E