Toetsen schaakdiploma
Vanmorgen moesten onze jongens hun toetsen maken om hun schaakdiploma te kunnen krijgen. Ze krijgen 20 schaakoefeningen op papier die de theorie van het hele jaar omvatten. Al voor we vertrokken zei Daan al dat hij geen zin had om zijn test mee te maken; hij wou stoppen met schaken, zei hij me. Hij had inderdaad vorige week ook al gezegd dat de lessen saai zijn, maar toen wou hij tenminste nog gaan, wetende dat het de laatste les was. Maar vanmorgen dus was en bleef hij koppig. Hij is eraan begonnen, maar na een half uurtje kwam de lesgeefster naar mij en zei dat Daan al onder zijn tafel zat, dat hij aan het mediteren was, maar dat ze dat gewoon was van hem en dat hij nog heel jong is en dat het beter zou zijn voor hem om volgend jaar nogmaals dezelfde stap te herhalen. Ik voelde me van mijn stoel geblazen: Daan, zijn jaar opnieuw doen? En ik hoor van de andere leraar net het tegengestelde, dat hij juist sterk is in het schaken en dat voelen wij zelf ook als we hem een partijtje zien spelen.
En een kwartiertje later kwam Daan naar beneden. Hij wou niet meer, had amper drie oefeningen opgelost en gaf het op. 'Ik wil helemaal niet naar stap 3 volgend jaar, ik wil ermee stoppen...' Ik voelde mij boos worden en de tranen kwamen, van onmacht, van het gevoel het niet meer aan te kunnen: vorige week ben ik nog de problemen met Ewout gaan bespreken met de directeur van zijn school, Kobe had vorige week opnieuw heel grote faalangst en weigerde om zijn spreekbeurtje te maken en nu kwam dit er nog eens bij. En midden in de bar van de schaakclub begon ik te wenen, trachtte ik ertegen te vechten, waardoor ik me nog ambetanter voelde en nog meer tranen vloeiden. (Ik weet weer waarom ik nog steeds niet aan het werk ben, ik ben nog steeds een emotioneel wrak).
Gelukkig was er toen de schaakleraar van Daan die weet wat hij waard is. Hij praatte op mij in - maar net luid genoeg zodat Daan alles kon horen - en zei dat Daan gerust nog eens terug mocht keren om zijn proefwerk af te maken en dat hij (de leraar dus) wel zou meegaan en samen met Daan het eens rustig zou bekijken. Zijn leraar zei dat hij inderdaad nog heel jong is, dat hij nog niet echt een uur aan een stuk naar een theorieles kan luisteren, maar ook dat hij schaaktechnisch voor staat op de andere leerlingen en hij zegt zelf dat het voor Daan wel eens veel te makkelijk kon zijn. En zo gebeurde het, nadat ik hem een zakje chips beloofde, ging Daan op zijn kousevoeten terug naar het zaaltje en deed waarvoor hij gekomen was: geslaagd is hij!
Ook zijn broers hebben het goed gedaan en kunnen naar stap 4: Kobe haalde 13/20 en Ewout maar liefst 18,5/20. De leraar van stap 3 wil nu Ewout, samen met een andere leerling die heel sterk is, privé klaarstomen in de zomervakantie zodat die in september meteen naar stap 5 kunnen overstappen. Dus toch nog een positieve noot, maar kon Ewout maar eens zoveel motivatie aan de dag leggen voor school, grrr....
H O M E
En een kwartiertje later kwam Daan naar beneden. Hij wou niet meer, had amper drie oefeningen opgelost en gaf het op. 'Ik wil helemaal niet naar stap 3 volgend jaar, ik wil ermee stoppen...' Ik voelde mij boos worden en de tranen kwamen, van onmacht, van het gevoel het niet meer aan te kunnen: vorige week ben ik nog de problemen met Ewout gaan bespreken met de directeur van zijn school, Kobe had vorige week opnieuw heel grote faalangst en weigerde om zijn spreekbeurtje te maken en nu kwam dit er nog eens bij. En midden in de bar van de schaakclub begon ik te wenen, trachtte ik ertegen te vechten, waardoor ik me nog ambetanter voelde en nog meer tranen vloeiden. (Ik weet weer waarom ik nog steeds niet aan het werk ben, ik ben nog steeds een emotioneel wrak).
Gelukkig was er toen de schaakleraar van Daan die weet wat hij waard is. Hij praatte op mij in - maar net luid genoeg zodat Daan alles kon horen - en zei dat Daan gerust nog eens terug mocht keren om zijn proefwerk af te maken en dat hij (de leraar dus) wel zou meegaan en samen met Daan het eens rustig zou bekijken. Zijn leraar zei dat hij inderdaad nog heel jong is, dat hij nog niet echt een uur aan een stuk naar een theorieles kan luisteren, maar ook dat hij schaaktechnisch voor staat op de andere leerlingen en hij zegt zelf dat het voor Daan wel eens veel te makkelijk kon zijn. En zo gebeurde het, nadat ik hem een zakje chips beloofde, ging Daan op zijn kousevoeten terug naar het zaaltje en deed waarvoor hij gekomen was: geslaagd is hij!
Ook zijn broers hebben het goed gedaan en kunnen naar stap 4: Kobe haalde 13/20 en Ewout maar liefst 18,5/20. De leraar van stap 3 wil nu Ewout, samen met een andere leerling die heel sterk is, privé klaarstomen in de zomervakantie zodat die in september meteen naar stap 5 kunnen overstappen. Dus toch nog een positieve noot, maar kon Ewout maar eens zoveel motivatie aan de dag leggen voor school, grrr....
H O M E
Ge kent mijn nummer hé, als ge een luisterend oor nodig hebt. Sterkte.
BeantwoordenVerwijderenIk wist niet dat het hele schaken ook al zo schools verliep. Hebben ze echt geen andere methodes om te bepalen of een kind klaar is voor de volgende stap? (op die manier krijg ik Jona helemaal nooit overtuigd om ergens aan mee te doen)
BeantwoordenVerwijderenDe stappenmethode is idd een beetje schools. Stap 1 is een uurtje echt les, daar schaken ze nog niet meteen. Vanaf stap 2 is er eerst een uur les en daarna nog anderhalf uur laddercompetitie. Vanaf deze stap is het ook mogelijk om tornooitjes mee te doen en dan wordt het wel leuker.
BeantwoordenVerwijderenEr wordt ook elke week gevraagd om huiswerk te doen, een aantal oefeningen uit het oefenboek. Die van ons doen het met een schaakbord ernaast opdat het toch niet helemaal theorie op papier zou zijn.
Wel een gouden leraar, zowel voor jou als voor Daan. Ik hoop van harte dat Ewout er zo geregeld gaat tegenkomen in zijn schoolloopbaan. Mensen die ondanks tegenvallers het volste vertrouwen hebben in zijn capaciteiten en hem dat laten voelen. Daar krijg je gewoon zelf vleugels van.
BeantwoordenVerwijderen