Existentiële crisis
Het is nu bijna 3 jaar geleden dat we vermoedens begonnen te krijgen van eventuele hoogbegaafdheid bij onze kinderen, toen nog eerst alleen bij Ewout, kort daarop ook bij Kobe en Daan. Ik ben toen verwoed van alles gaan opzoeken op het internet, zowat alles wat er te vinden was over hoogbegaafdheid; ik heb de hele bibliotheek leeggelezen over dit onderwerp en zelf een aantal boeken gekocht, wat ik nog steeds doe trouwens. Kortom alles wat ik ademde en dacht had te maken met hoogbegaafdheid en constant met de focus op 'kinderen'.
Maar dan kom je ook wel eens zo'n online IQ-testen tegen, waarvan je op voorhand al weet dat het niet veel voorstelt, maar kom, je doet er even aan mee en je blijkt wel aanleg te hebben ervoor en het is gewoon ook leuk. Bij Mensa hadden ze ook zo'n verkorte online pré-test, een tiental vragen slechts, maar op basis van die uitslag kreeg ik wel een uitnodiging om mee te doen aan de 'echte toelatingstest van Mensa'. Na heel wat afwegen en een eerste datum overgeslaan omdat ik gewoonweg teveel schroom had, heb ik toch de moed bijeengeschraapt om in te gaan op de uitnodiging. Ik bevond mij in een achterzaaltje van een café tussen allerlei andere mensen waarvan een aantal met een hoog 'nerdy'-gehalte (sorry, hoor jongens) en in anderhalf uur kregen we een aantal reeksen met oefeningen voorgelegd, vooral wiskundige en ruimtelijk-inzichtelijke oefeningen die binnen een bepaalde tijd moesten worden opgelost. De eerste drie, vier reeksen had ik telkens tijd over, genoeg om de oefeningen nog eens opnieuw te doen en te controleren; bij de laatste reeksen kwam ik dan weer tijd tekort.
De uitslag kwam een drietal maanden later met een briefje bij de post. Het exacte cijfer zal ik hier niet aan uw neus hangen, maar laat ons zeggen dat het meer dan ruim genoeg was om toegelaten te worden bij Mensa. Ik was bij het lezen hiervan totaal van de kaart, ben zelfs moeten gaan zitten, terwijl de tranen kwamen vloeien. Totaal ondersteboven, omdat ik dit ergens toch niet had verwacht. Okee, ik kan wel veel, ik weet dat ik veel talenten heb en als ik aan iets begin, breng ik het normaal gezien wel tot een goed einde, maar zelf vind ik dit niet exceptioneel en ik vind mezelf zeker ook niet beter dan anderen. Maar dìt had ik nooit verwacht; van mijn man had ik dit verwacht, ja, maar toch niet bij mezelf.
Dat gevoel dat ik toen had, is eigenlijk nooit echt weggegaan. Nog steeds ben ik hierover verbaasd, verwonderd, overdonderd. Maar vooral heeft dit bij mij een serieuze knak gegeven in mijn identiteit. Wat moest ik daarmee, wat betekende dit? Waarom doe ik mààr wat ik doe? Waarom haal ik dan niet meer uit mijn leven (terwijl er velen mijn leven vermoedelijk heel interessant en vol aanzien)? Steeds weer heb ik het gevoel dat er iets ontbreekt. Het voelde aan alsof ik al meer dan 30 jaar iemand anders gespeeld heb, met maskers heb rondgelopen, en de laatste twee jaar besef ik vooral dat ik mijn eigen 'ik' nog niet heb gevonden. Jaren heb ik geprobeerd mij in te passen in mijn omgeving, jaren heb ik het gevoel gehad dat ik er nooit echt zal bijhoren, dat ik een soort van alien ben als ik onder gekende mensen ben. Jaren al voel ik mij als een klein meisje die niet om haar mening gevraagd wordt omdat ze (vroeger toch) te klein geacht werd, omdat ze steeds weer zwijgt (nog steeds). Altijd zwijg ik, hou ik mijn mening voor mezelf, voor de lieve vree, omdat ik niet van conflictsituaties hou. Altijd laat ik iemand geloven in zijn eigen overtuiging, hoewel ik wéét dat hij ongelijk heeft, maar dat zeg ik dan niet, want ik ga niet in discussie met iemand die zo vol is van zijn eigen gelijk, dat het teveel energie vraagt om hem van het tegendeel te overtuigen. Jarenlang heb ik mezelf op de achtergrond gedrukt en heb ik iedereen willen behagen tot in de perfectie toe. Nooit heb ik mijn gedacht durven zeggen, nooit heb ik 'neen' durven zeggen.
Maar dat heeft zijn gevolgen, kwalijke gevolgen. Ik ben mezelf vergeten... ik weet niet meer wie ik ben. En ik voel me totaal niet goed in de rol die ik momenteel speel, want het voelt verkeerd, het voelt niet authentiek aan. En ik voel me kleiner dan ooit. Moet ik daarvoor bijna 40 zijn geworden?
Omwille van dit alles ben ik gisteren voor het eerst sedert het 'verdict' naar een workshop voor hoogbegaafde volwassenen geweest. En daar zijn de schellen van mijn ogen gevallen. Voor het eerst in mijn leven kwam ik mensen tegen die zich voelen zoals ik, mensen die zich òòk alien voelen in hun omgeving, steeds weer de aanwezige afwezige zijn, mensen die zich niet begrepen voelen, maar die ook niet wisten waaraan het lag tot voor kort, mensen die zichzelf ook wegcijferen om toch maar steeds weer op gelijk niveau van anderen te kunnen komen, steeds weer aanpassen opdat ze maar geliefd zouden zijn, mensen die ook zoeken naar dat beetje respect voor hun manier van denken en voelen. En het was voor mij, en voor die andere 15 een heerlijke, fantastische dag. Het voelde aan als een thuiskomen, je kon er alles zeggen wat je wou, geen mens die je aankeek van 'maar waar ben jij nu mee bezig?' of 'waar zit jij nu mee?', maar iedereen knikte mee van 'dat heb ik ook!'. Een half woord was soms voldoende, stiltes voelden natuurlijk aan en er werd heel wat afgelachen, met een hoog niveau van humor, geen zotzakkerij. Wat een gevoel van herkenning en aanvaarding, niet te doen. En ik heb ongelooflijk veel goesting om mij voor de tweede dag ook in te schrijven. En daarna ga ik aan mezelf werken, wel of niet met begeleiding van een psycholoog, op voorwaarde dat hij/zij ook hoogbegaafd is, dat ze weten wat het is en hoe het voelt. En ondertussen neem ik een drastische beslissing: ik stop met mijn 'fantastische job' en ga via loopbaanbegeleiding bij een zelf ook hoogbegaafde coach gaan uitzoeken wat ik eigenlijk wil met mijn verdere leven. En het zal moeilijk zijn, het zal hard zijn en het zal vooral veel pijn doen, maar ik moet erdoorheen want nu ben ik op, compleet op. Ik loop al twee, drie jaar tot aan mijn grenzen heen en heb die al meermaals overschreden. Mijn lichaam smeekt me om ermee te stoppen, ik snak nu vooral naar rust.
(Sorry als dit voor sommige lezers erover is, en vooral sorry als het voor jullie arrogant overkomt, maar dat is helemaal niet de bedoeling en ik wil niemand voor het hoofd stoten, maar het is nu eenmaal zo dat ik mij enorm eenzaam kan voelen als ik tussen andere mensen ben en dat ik in dit leven verdomd weinig diepgang ervaar bij andere mensen, bij media, overal teveel trivialiteiten en dat bezorgt me enorm veel frustraties waar ik momenteel niet meer mee kan omgaan.)
H O M E
Maar dan kom je ook wel eens zo'n online IQ-testen tegen, waarvan je op voorhand al weet dat het niet veel voorstelt, maar kom, je doet er even aan mee en je blijkt wel aanleg te hebben ervoor en het is gewoon ook leuk. Bij Mensa hadden ze ook zo'n verkorte online pré-test, een tiental vragen slechts, maar op basis van die uitslag kreeg ik wel een uitnodiging om mee te doen aan de 'echte toelatingstest van Mensa'. Na heel wat afwegen en een eerste datum overgeslaan omdat ik gewoonweg teveel schroom had, heb ik toch de moed bijeengeschraapt om in te gaan op de uitnodiging. Ik bevond mij in een achterzaaltje van een café tussen allerlei andere mensen waarvan een aantal met een hoog 'nerdy'-gehalte (sorry, hoor jongens) en in anderhalf uur kregen we een aantal reeksen met oefeningen voorgelegd, vooral wiskundige en ruimtelijk-inzichtelijke oefeningen die binnen een bepaalde tijd moesten worden opgelost. De eerste drie, vier reeksen had ik telkens tijd over, genoeg om de oefeningen nog eens opnieuw te doen en te controleren; bij de laatste reeksen kwam ik dan weer tijd tekort.
De uitslag kwam een drietal maanden later met een briefje bij de post. Het exacte cijfer zal ik hier niet aan uw neus hangen, maar laat ons zeggen dat het meer dan ruim genoeg was om toegelaten te worden bij Mensa. Ik was bij het lezen hiervan totaal van de kaart, ben zelfs moeten gaan zitten, terwijl de tranen kwamen vloeien. Totaal ondersteboven, omdat ik dit ergens toch niet had verwacht. Okee, ik kan wel veel, ik weet dat ik veel talenten heb en als ik aan iets begin, breng ik het normaal gezien wel tot een goed einde, maar zelf vind ik dit niet exceptioneel en ik vind mezelf zeker ook niet beter dan anderen. Maar dìt had ik nooit verwacht; van mijn man had ik dit verwacht, ja, maar toch niet bij mezelf.
Dat gevoel dat ik toen had, is eigenlijk nooit echt weggegaan. Nog steeds ben ik hierover verbaasd, verwonderd, overdonderd. Maar vooral heeft dit bij mij een serieuze knak gegeven in mijn identiteit. Wat moest ik daarmee, wat betekende dit? Waarom doe ik mààr wat ik doe? Waarom haal ik dan niet meer uit mijn leven (terwijl er velen mijn leven vermoedelijk heel interessant en vol aanzien)? Steeds weer heb ik het gevoel dat er iets ontbreekt. Het voelde aan alsof ik al meer dan 30 jaar iemand anders gespeeld heb, met maskers heb rondgelopen, en de laatste twee jaar besef ik vooral dat ik mijn eigen 'ik' nog niet heb gevonden. Jaren heb ik geprobeerd mij in te passen in mijn omgeving, jaren heb ik het gevoel gehad dat ik er nooit echt zal bijhoren, dat ik een soort van alien ben als ik onder gekende mensen ben. Jaren al voel ik mij als een klein meisje die niet om haar mening gevraagd wordt omdat ze (vroeger toch) te klein geacht werd, omdat ze steeds weer zwijgt (nog steeds). Altijd zwijg ik, hou ik mijn mening voor mezelf, voor de lieve vree, omdat ik niet van conflictsituaties hou. Altijd laat ik iemand geloven in zijn eigen overtuiging, hoewel ik wéét dat hij ongelijk heeft, maar dat zeg ik dan niet, want ik ga niet in discussie met iemand die zo vol is van zijn eigen gelijk, dat het teveel energie vraagt om hem van het tegendeel te overtuigen. Jarenlang heb ik mezelf op de achtergrond gedrukt en heb ik iedereen willen behagen tot in de perfectie toe. Nooit heb ik mijn gedacht durven zeggen, nooit heb ik 'neen' durven zeggen.
Maar dat heeft zijn gevolgen, kwalijke gevolgen. Ik ben mezelf vergeten... ik weet niet meer wie ik ben. En ik voel me totaal niet goed in de rol die ik momenteel speel, want het voelt verkeerd, het voelt niet authentiek aan. En ik voel me kleiner dan ooit. Moet ik daarvoor bijna 40 zijn geworden?
Omwille van dit alles ben ik gisteren voor het eerst sedert het 'verdict' naar een workshop voor hoogbegaafde volwassenen geweest. En daar zijn de schellen van mijn ogen gevallen. Voor het eerst in mijn leven kwam ik mensen tegen die zich voelen zoals ik, mensen die zich òòk alien voelen in hun omgeving, steeds weer de aanwezige afwezige zijn, mensen die zich niet begrepen voelen, maar die ook niet wisten waaraan het lag tot voor kort, mensen die zichzelf ook wegcijferen om toch maar steeds weer op gelijk niveau van anderen te kunnen komen, steeds weer aanpassen opdat ze maar geliefd zouden zijn, mensen die ook zoeken naar dat beetje respect voor hun manier van denken en voelen. En het was voor mij, en voor die andere 15 een heerlijke, fantastische dag. Het voelde aan als een thuiskomen, je kon er alles zeggen wat je wou, geen mens die je aankeek van 'maar waar ben jij nu mee bezig?' of 'waar zit jij nu mee?', maar iedereen knikte mee van 'dat heb ik ook!'. Een half woord was soms voldoende, stiltes voelden natuurlijk aan en er werd heel wat afgelachen, met een hoog niveau van humor, geen zotzakkerij. Wat een gevoel van herkenning en aanvaarding, niet te doen. En ik heb ongelooflijk veel goesting om mij voor de tweede dag ook in te schrijven. En daarna ga ik aan mezelf werken, wel of niet met begeleiding van een psycholoog, op voorwaarde dat hij/zij ook hoogbegaafd is, dat ze weten wat het is en hoe het voelt. En ondertussen neem ik een drastische beslissing: ik stop met mijn 'fantastische job' en ga via loopbaanbegeleiding bij een zelf ook hoogbegaafde coach gaan uitzoeken wat ik eigenlijk wil met mijn verdere leven. En het zal moeilijk zijn, het zal hard zijn en het zal vooral veel pijn doen, maar ik moet erdoorheen want nu ben ik op, compleet op. Ik loop al twee, drie jaar tot aan mijn grenzen heen en heb die al meermaals overschreden. Mijn lichaam smeekt me om ermee te stoppen, ik snak nu vooral naar rust.
(Sorry als dit voor sommige lezers erover is, en vooral sorry als het voor jullie arrogant overkomt, maar dat is helemaal niet de bedoeling en ik wil niemand voor het hoofd stoten, maar het is nu eenmaal zo dat ik mij enorm eenzaam kan voelen als ik tussen andere mensen ben en dat ik in dit leven verdomd weinig diepgang ervaar bij andere mensen, bij media, overal teveel trivialiteiten en dat bezorgt me enorm veel frustraties waar ik momenteel niet meer mee kan omgaan.)
H O M E
Mijn man heeft daar ook veel last van. Van de 'gewoonheid' van het dagelijkse leven. Ik probeer hem ook naar bijeemkomsten te sturen, maar voorlopig ziet hij dat nog niet zitten :) Ik heb gelukkig zelf mensen in mijn omgeving met wie ik dat gevoel van herkenning en bevestiging heb.
BeantwoordenVerwijderenMaar vooral doen dus, wat je nu wilt doen!
Jennifer
Sommige mensen zouden dit een midlifecrisis noemen, en misschien is het dat ook, he. What's in a name, uiteindelijk. Ik herken je gevoel, heel sterk zelfs. Momenteel ben ik ook moe, moegevochten voor vanalles, voor mijn kinderen, voor mijn man. Luisteren, zoeken naar oplossingen, praten met godweetwie terwijl ik inwendig zit te bibberen van de zenuwen, de lastigaard uithangen terwijl ik helemaal niet lastig wil zijn enz. En dan de indruk krijgen dat iedereen dat maar vanzelfsprekend vindt, dat dat nu eenmaal je taak is want je bent toch mama, je bent toch echtgenote, je bent toch dit en je bent toch dat. Maar jezelf zijn, daar is geen tijd meer voor. Ik zoek verder, en ik hoop dat jij het jouwe nu vindt. Een ding nog: ik hoop dat het opgeven van jouw job je niet in een identiteitscrisis stort. Toen mijn eerste job stopte (het project waar ik als projectmedewerker acht jaar had aan meegewerkt), heb ik heel erg gevoeld hoezeer je identiteit mee bepaald wordt door je job. Als dat wegvalt, wordt het plots heel erg zoeken naar jezelf. In mijn geval was dat best een schok, maar ik kan me voorstellen dat dat ook bevrijdend kan zijn. Misschien omdat je er zelf bewust voor kiest. Ik wens je in ieder geval heel veel succes!
BeantwoordenVerwijderenNiet arrogant, ben je mal. Het is toch hartstikke fijn als je jezelf leert kennen! En nu snap je je kinderen ook beter en jij zult ze beter kunnen begeleiden zodat zij niet tegen de muren oplopen waar jij tegenop loopt!
BeantwoordenVerwijderenHeel veel succes op deze nieuwe ontdekkingstocht. En wees trots! Niks te sorry!
Zo herkenbaar: ik heb me twee weken geleden na maanden twijfelen ook ingeschreven voor loopbaanbegeleiding. De vraag "waarom doe ik maar wat ik doe" stel ik me ook heel vaak. Het antwoord weet ik ook: ik weet gewoon niet wat ik echt wil doen en ik wil geen toegevingen doen als het op de tijd aankomt met mijn kinderen. Het is niet gemakkelijk om 'een job' te vinden die te combineren valt met kinderen en waar je jezelf niet nutteloos bij voelt.
BeantwoordenVerwijderenHopelijk weten die coachen wel iets? Veel succes!