Tekenacademie

Daan zit sinds begin september op tekenacademie. Op zaterdagvoormiddag mocht hij - eindelijk, want het kon pas vanaf 6 jaar en hij zaagt al twee jaar de oren van mijn lijf - anderhalf uur gaan tekenen in een echte tekenacademie. Zo vol verwachting hij ernaar had uitgekeken, zo groot is de ontgoocheling nu na een paar weken. Hij wou al niet meer gaan, want 'we tekenen daar niet eens, het is alleen knutselen, plakken en knippen en naar verhaaltjes luisteren'. Dat die mogelijkheid erin zat, had ik al verwacht. Hij dacht echt dat hij daar hele tekeningen ging kunnen maken, met hopen fantasie en kleuren en op groot papier enzovoort. Maar hij moet luisteren naar de juffrouw die via een verhaal een opdracht geeft die helemaal niet met eigen fantasie te maken heeft, maar alleen met hetgeen de juf zelf wil dat er getekend of geknutseld wordt.
Soit, zaterdagmiddag nadat hij met veel tegenzin was gegaan, word ik door de juf binnengeroepen terwijl Daan buiten blijft staan. 'Mevrouw', zegt ze, 'dit heb ik nu nog nooit in mijn leven meegemaakt. Zo'n kind ben ik nog nooit tegengekomen. Er is iets MIS mee, mevrouw. Ik weet niet wat, maar er is iets VERKEERDS met die jongen.' 'Nog nooit in mijn leven heb ik iemand opzij moeten zetten; hij luistert niet, hij zet zich apart en begint zelf te tekenen zonder naar de opdracht te luisteren, hij blijft met rode stift tekenen terwijl ik gevraagd had om met potlood te werken. En hij is OBSCEEN, mevrouw! Er komt niet anders uit dan borsten en piemels en scheten en dat heb ik nu nog nooit meegemaakt!' 'Allez, dat kàn toch niet, dat moet u toch al elders ook hebben meegemaakt, ik kan mij niet voorstellen dat hij in de klas ook niet zo is, dat is gewoon niet normaal, mevrouw! Enzovoort, enzovoort... (Ik schrijf hier maar de helft van wat ze effectief heeft gezegd...) Ze zei nog net niet dat hij gedragsgestoord was of het syndroom van La Tourette heeft.
En daar sta je dan, alweer met je mond vol tanden. Wat moet je daar nu op zeggen en wat heeft het voor zin? Dat hij hoogbegaafd is (kent ze dat wel?) en meer dan een jaar voor is op zijn leeftijdsgenoten (die nu allemaal in die tekenklas zitten), dat je hem zeker niet als een kleuter mag aanspreken (wat zij wel deed tegenover gans die tekenklas, maar waar de rest van de kinderen geen last mee heeft), dat hij geen respect voor je heeft al van de eerste aanblik die hij je heeft gegeven (omdat je hem toen die eerste keer als een kleuter hebt aangesproken).
Hij heeft het verkorven bij haar en zij bij hem. Ik denk niet dat ik hem nog één zaterdag langer naar die tekenacademie laat gaan. Ik laat hem thuis maar verder tekenen, met al zijn fantasie erbij, zonder obsceniteiten, in rode stift, wat maakt het mij uit! En hoe de euforie van de dag ervoor zomaar in de kiem gesmoord wordt.
H O M E